Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił na posiedzeniu niejawnym skargę R.R.wniesioną na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. Następnie, 06 sierpnia 2010 r. skarżący zwrócił się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych. W formularzu opisał sytuację materialną, w której się znajduje. Podał, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.776 zł netto stanowiącej jedyne źródło utrzymania jego samodzielnie prowadzonego gospodarstwa domowego. Wnioskujący oszacował, że miesięcznie przeznacza na swoje utrzymanie kwotę 1.400 zł. Wśród wydatków wygenerował opłatę za wynajem mieszkania oraz koszt zakupu leków. Ubiegający wyjaśnił, że posiada nieuregulowane zobowiązania, gdyż toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne.
W sprawie zważono, co następuje:
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej celem umożliwienia dochodzenia swoich praw przed Sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Jako, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa, to powinno się ono sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków umożliwiających udział w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Zgodnie z art. 245 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżący winien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawca wykazał, że obciążenia finansowe związane z wszczętym procesem mogą negatywnie wpłynąć na poziom jego egzystencji Za pozytywną oceną wniosku o przyznanie prawa pomocy przemawia treść złożonych oświadczeń oraz przedstawione dokumenty. Z nich wynika, że skarżący uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 1.776 zł netto, z czego większą część (1.400 zł) przeznacza na swoje utrzymanie. Ponadto wnioskujący wykazał, że nie posiada ponadto jakiegokolwiek majątku i samotnie gospodaruje, a nadto choruje przewlekle i ponosi koszty związane z zakupem leków.
Tak więc, sytuacja majątkowa wnioskującego, standartowe wydatki, jak i zakres obowiązku uczestniczenia w kosztach sądowych świadczą o tym, że samotnie gospodarujący R.R.nie dysponuje środkami pozwalającym na uregulowanie kosztów sądowych, nawet w części. Istniejące obciążenia w związku z obowiązkiem podatkowym oraz niewygórowane miesięczne dochody stanowią istotny punkt odniesienia do oceny możliwości finansowych strony. Emerytura sprowadzającą się do kwoty 1.776 zł uniemożliwia bez wątpienia opłacenie zarówno wpisu od skargi w wysokości co najmniej 500 zł (zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), jak i innych opłat należnych za ewentualne przyszłe czynności podejmowane przez Sąd. Tym samym zakres przyznanego prawa pomocy jest adekwatny do ustalonych możliwości majątkowych i płatniczych wnioskującego.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, w związku z art.258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.