Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych. Decyzja organu odwoławczego zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy została doręczona na adres strony w dniu 10 listopada 2014 r.
Na decyzję organu drugiej instancji strona w dniu 15 grudnia 2014 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 10 listopada 2014 r. (data na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek, k. 50 i 51 akt administracyjnych), należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 10 grudnia 2014 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu niezbędnym było wniesienie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 10 grudnia 2014 r. włącznie. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została nadana w dniu 15 grudnia 2014 r., a więc pięć dni po terminie wskazanym w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Okoliczność złożenia skargi w tym dniu wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w której nadano skargę (k. 7 akt sądowych).
Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.