Uzasadnienie
Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] rozkładającą na 10 rat zaległość w podatku od towarów i usług za miesiące: listopad 1999r., od stycznia do sierpnia 2000r. i październik 2000r. oraz od stycznia do maja 2001r.
Z motywów rozstrzygnięcia organu II instancji wynikało, że organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie, badając przesłanki wynikające z art. 48 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz uwzględniając sytuację materialną i rodzinną skarżącego rozłożył zapłatę zaległości w podatku V A T na 10 rat.
W piśmie procesowym z 05 stycznia 2005 r. skarżący cofnął skargę.
W ocenie Sądu zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania. Jak wynika z przepisu art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cofnięcie skargi wiąże sąd; jednakże sąd uzna jej cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził występowania powyższych przesłanek uniemożliwiających uznania cofnięcia skargi za skuteczne i dlatego też na podst. art. 161 § 1 pkt 1 w/w ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.