Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] marca 2016 r., w którym organ ten wyraził stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez M. S. (skarżącego), uznając go za nieuzasadniony.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że strona wniosła zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...], kwestionując zasadności egzekucji poprzez nieistnienie obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2012 r. Nr 229, poz. 1015 ze zm.),dalej zwaną u.p.e.a.).
Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Burmistrz K. uznał podniesiony zarzut za nieuzasadniony.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona złożyła zażalenie, w którym zarzuciła zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy kodeks postępowania administracyjnego (Kpa) tj.: art. 7, art. 8, art. 28, art. 29, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżącego naruszono także ustawę Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz ustawę Ordynacja podatkowa, w szczególności jej art. 120, 121 § 1, art. 233 § 1 i 2, a nadto wydane rozstrzygniecie narusza art. 30, 31 i 32 Konstytucji RP. W związku z czym skarżący wniósł o umorzenie naliczonego podatku od "rzekomej nieruchomości" w całości i obciążenie wadami tych decyzji organ I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ przedstawił przesłanki, mogące być podstawą do złożenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, zawarte w art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności, wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. SKO wyjaśniło, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania zastrzeżeń podnoszonych przez zobowiązanego, które nie są związane z samym postępowaniem egzekucyjnym, ale dotyczą postępowania jurysdykcyjnego, jak np. zarzut nieprawidłowości obciążenia zobowiązanego podatkiem od nieruchomości z uwagi na jej zbycie. Organ wskazał, że zarzuty oraz inne środki odwoławcze, przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.
Organ podkreślił, że zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych, unormowanych w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, że wniesienie zarzutu nie uprawnia organu egzekucyjnego do weryfikacji innych niż decyzja administracyjna orzeczeń lub rozstrzygnięć, na których podstawie wystawiono tytuł wykonawczy.
Kolegium wskazało, że zobowiązany w istocie kwestionuje w postępowaniu egzekucyjnym istnienie zobowiązania podatkowego, które zostało rozstrzygnięte ostatecznymi decyzjami Burmistrza K. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2008-2012. Decyzje te zostały utrzymane przez SKO, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wniesione przez skarżącego skargi oddalił.
W związku z tym organ uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione, argumentując, że nie dotyczą postępowania egzekucyjnego, lecz zakończonego postępowania podatkowego. Organ zauważył, że skarżący w zażaleniu domaga się niejako ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia prawidłowości orzeczenia, co do wymiaru podatku od nieruchomości, której jest właścicielem.
W konsekwencji w ocenie Kolegium, Burmistrz K. wydając swoje postanowienie z dnia [...] marca 2016 r. nie naruszył zarzucanych przez skarżącego przepisów prawa, gdyż nie były one w ogóle podstawą do wydania tegoż postanowienia. Wskazane zarzuty w postaci naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czy też ustawy prawa materialnego dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości nie mają w niniejszej sprawie zastosowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o zakwestionowanie czynności egzekucyjnej organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skarżący skupił się przede wszystkim na kwestionowaniu rozstrzygnięć ustalających mu podatek od nieruchomości od altany znajdującej się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "S." k/K..
Strona zażądała rzetelnego, ponownego zbadania zgodności sporządzonego wypisu z rejestru gruntów, gdyż jej zdaniem jest to dokument sfałszowany, co wprowadziło SKO w błąd w orzekaniu przy wydaniu decyzji [...] i tym samym wprowadzono Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w błąd w sprawach o sygn. akt I SA/Bd 1057-1061/13. Dalej strona zarzuca w odniesieniu do powyższych postępowań naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 i 2 Kpa oraz naruszenie przepisów prawa materialnego członków - użytkowników Rodzinnego Ogrodu Działkowego PZD, tj.: art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia ·8 lipca 1985r. o rodzinnych ogrodach działkowych, prawa budowlanego, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Skarżący podnosi, że naliczono mu podatek od "rzekomej nieruchomości" za lata 2008-2012 oraz za 2013, 2014 i 2015 rok niezgodnie ze stanem faktycznym. Strona zarzuca również naruszenie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz naruszenie art. 28 i 29 Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji we wszczętym postępowaniu podatkowym w 2012 roku oraz poczynionych zmian w zagospodarowaniu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "S." k/K..
Zdaniem Skarżącego naruszono również przepisy ustawy Ordynacja podatkowa tj. jej art. art. 120, 121 § 1, art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący podał też, że zaskarżone rozstrzygnięcie naruszenia ustawę zasadniczą, w szczególności art. 30, 31 i 32 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016., poz. 718) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Tak pojmując rolę Sądu stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.
Kontroli Sądu poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. mocą którego utrzymano w mocy postanowienie Burmistrza K. z dnia [...] marca 2016r. w przedmiocie uznania zarzutów skarżącego za nieuzasadnione.
W skardze skarżący zażądał od organów ponownego rzetelnego zbadania zgodności wypisu z rejestru gruntów, gdyż wypis ten w opinii strony został sfałszowany a jest podstawą wszystkich rozstrzygnięć. W związku z czym skarżący wniósł o umorzenie naliczonego podatku od "rzekomej nieruchomości" w całości i obciążenie wadami tych decyzji organ I instancji. Należy podkreślić, że wniesienie zarzutu nie uprawnia organu egzekucyjnego do weryfikacji innych niż decyzja administracyjna orzeczeń lub rozstrzygnięć, na których podstawie wystawiono tytuł wykonawczy, a tego domaga się de facto skarżący.
Zatem w niniejszej sprawie wyjaśnienia wymaga wyłącznie kwestia, czy istotnie w sprawie wystąpiła przesłanka w postaci nieistnienia obowiązku, o której mowa w art. 33 § 1 cyt. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) dalej u.p.e.a. - tj. czy skarżący zasadnie uznał, że obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości w istocie go nie dotyczy.
W tym miejscu należy przywołać przepis art. 33 § 1 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z ww. przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
W niniejszej sprawie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w trakcie postępowania egzekucyjnego, dotyczącego egzekucji należności pieniężnej z tytułu podatku od nieruchomości, zwrócił się do wierzyciela tj. Burmistrza K. o wyrażenie stanowiska w sprawie wniesionych przez stronę zarzutu nieistnienia obowiązku. Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] marca 2016r. uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. W uzasadnieniu organ ten stwierdził, że ta kwestia została już rozstrzygnięta przed tut. Sądem, który wyrokami z 5 lutego 2014r. w sprawach I SA/Bd 1057 – 1061/13 uznał skargi skarżącego dotyczące wymiaru podatku za wskazane lata za nieuzasadnione.
Podkreślenia wymaga fakt, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, a więc i w stosunku do zarzutu nieistnienia obowiązku, jak w niniejszej sprawie - stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Gdyby wierzyciel uznał zarzut strony za uzasadniony wówczas istniała by możliwość umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 34 § 4 cyt. ustawy.
Podkreślenia wymaga fakt, że zarzuty strony, co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów nie mogą zasługiwać na uwzględnienie, gdyż przepisy te w niniejszej sprawie nie miały zastosowania.
Mając powyższe na względzie Sąd w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.
E. Kruppik – Świetlicka H. Adamczewska – Wasilewicz T. Liwacz