Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. decyzją z [...] odmówił Skarżącej umorzenia należności z tytułu składek wskazując, że nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2019r. poz. 300 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s." oraz z rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2003r. nr 141, poz. 1365) - zwanego dalej "rozporządzeniem".
We wniosku o ponowne rozpoznania sprawy Zobowiązana wniosła o umorzenie całości zadłużenia z tytułu składek z uwagi na sytuację rodzinną, zdrowotną i finansową.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ uznał, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanki całkowitej nieściągalności z art. 28 ust. 3 u.s.u.s. Przechodząc do rozpoznania przesłanek w oparciu o regulacje z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz z ww. rozporządzenia organ podkreślił, że Strona prowadzi działalność gospodarczą. Gospodarstwo domowe prowadzi wraz: z mężem, który nie uzyskuje żadnego dochodu; z synem, który uzyskuje dochód z tytułu przyznania świadczenia rentowego, w wysokości brutto 1.100,00 zł oraz z córką, która otrzymuje z tytułu zatrudnienia kwotę 2.250,00 zł brutto. Skarżąca nie korzysta z pomocy społecznej, nie otrzymuje żadnych zasiłków stałych bądź jednorazowych. Zdaniem organu nie można jednoznacznie stwierdzić, że zapłata należności, szczególnie w drodze układu ratalnego, może doprowadzić do sięgnięcia do środków Państwa.
Organ zauważył również, że powstanie zadłużenia nie było wynikiem klęski żywiołowej bądź szczególnego zdarzenia. Ponadto Zobowiązana nie przedłożyła orzeczenia o trwałej i całkowitej niezdolności do pracy, które świadczyłoby o trwałym wykluczeniu z rynku pracy ani żadnych dokumentów, stwierdzających konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny.
W złożonej do tut. Sądu skardze Strona zaskarżyła decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w całości zarzucając:
- naruszenie przepisów art. 28 ust. 3a u.s.u.s w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia:
* poprzez ich niezastosowanie, gdy sytuacja rodzinna, materialna i zdrowotna Skarżącej oraz członków jej rodziny jest uzasadnionym przypadkiem i spełnia wszystkie trzy przesłanki rozporządzenia,
* poprzez niesłuszne stwierdzenie, że niewystarczający do umorzenia należności jest negatywny wpływ obowiązku uregulowania, które to stwierdzenie jest sprzeczne z przesłanką z pkt 1 rozporządzenia,
* poprzez uzasadnianie odmowy na podstawie tychże przesłanek w sposób prowadzący do sprzeczności z ich istotą, w szczególności w sytuacji braku możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, nadzwyczajnego zdarzenia skutkującego niemożnością dalszego prowadzenia działalności, opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, co uniemożliwia wypracowanie dochodu umożliwiającego opłacenie należności,
- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 79a § 1 zdanie pierwsze k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nie wskazanie, które okoliczności, przesłanki w sprawie nie zostały wykazane na etapie informowania Strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz poprzez nieuwzględnienie wszystkich wyjaśnień dla spełnienia przesłanek, a podanych we wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem w dniu 19 listopada 2019r., Skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Oświadczenie to złożyła do protokołu, a ponadto złożyła pisemne oświadczenie z dnia 18 listopada 2019r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Cofnięcie skargi może mieć zarówno formę pisemną, jak i ustną złożoną do protokołu rozprawy (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 159).
Natomiast w myśl art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest – według art. 60 zdanie trzecie P.p.s.a. – od wyniku badania sprawy przez sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W świetle materiału zebranego w sprawie i treści oświadczenia złożonego przez Skarżącą na rozprawie do protokołu jak i w formie pisemnej (k. 37 akt sądowych), cofnięcie skargi nie budzi wątpliwości. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.