Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. organ utrzymał w mocy decyzję Inne z dnia [...] czerwca 2020 r. wydana dla P. Towarzystwa Edukacyjnego [...]" sp. z o.o. w T. (Skarżący) umarzającą postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r.
Skarżący nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i pismem z dnia 27 sierpnia 2020 r. wniósł skargę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania.
Pismem z dnia 20 października 2020 r. Skarżący w związku z otrzymaniem decyzji ZUS z dnia 24 września 2020 r. o przyznaniu zwolnienia z opłacenia składek za maj 2020 r. – wycofał skargę podając, że stała się bezprzedmiotowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.
Postępowanie należało umorzyć.
W myśl art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej "p.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Skarżący jest dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek czyniących cofnięcie skargi niedopuszczalnym. W ocenie Sądu oświadczenie Skarżącego nie zmierza do obejścia prawa, w związku z czym uznać należy cofnięcie skargi za skuteczne.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w sprawie.