Uzasadnienie
I SA/ Bd 56/08
J.S., działająca przez pełnomocnika adwokata P.N. wniosła zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w T. Nr [...] [...] z dnia [...] – mocą którego odmówiono uznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie niżej wskazanych tytułów wykonawczych z dnia [...] o numerach: [...] [...].
Dyrektor Izby Celnej w T. po rozpoznaniu ww. zażalenia postanowieniem z dnia [...]. postanowił:
• uznać za zasadne zarzuty strony, co do pobranych dnia 31 lipca 2006r. należności podatkowych wraz z odsetkami w kwocie 3.174,25 zł,
• oraz nie uznać za zasadne zarzuty dotyczące pobranych należności celnych za tytułem [...].
Organ przywołał stan faktyczny sprawy i wskazał, że pismem z dnia [...] pełnomocnik strony wniósł zażalenie na stanowisko wierzyciela zawarte w postanowieniu [...] [...] z dnia [...], zarzucając:
- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 33pkt 1 ustawy o postępowaniu egz. w administracji, w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - poprzez nieuwzględnienie zgłoszonego przez stronę zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji, w sytuacji, gdy nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podlegającego egzekucji;
- naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a w szczególności;
• art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa – poprzez niewłaściwe zastosowanie;
• art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2004r. Nr 96, poz. 959 ze zm.) - poprzez przekroczenie przez organ celny swobodnej oceny materiału dowodowego.
Pełnomocnik podniósł, iż w jego ocenie w sprawie należy zastosować art. 70 cytowanej ustawy Ordynacja podatkowa i w konsekwencji stwierdzić, że nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych. Zaprezentował pogląd, iż należności celne są niczym innym jak zobowiązaniem podatkowym i dlatego także wobec nich należy zastosować przywołany przepis art. 70 Ordynacji podatkowej.
Organ nie zgodził się z opinią pełnomocnika i wskazał, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 242 § 4 do § 7 ustawy z 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 242 § 4 kodeksu należności celnych dochodzi się w ciągu 5 lat licząc od dnia, w którym przedmiotowe należności, jako dług celny, zostały zarejestrowane.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 65 § 4 oraz art. 230 ww. kodeksu organ I instancji w terminie 3 lat od dnia powstania długu celnego wydał decyzję określającą jego kwotę oraz powiadomił dłużnika o jej zarejestrowaniu. Przedmiotowa decyzja z dnia 26 września 2002r. została stronie doręczona w dniu 16 października 2002r.
Następnie w wyniku postępowania egzekucyjnego dokonano wyegzekwowania należności celnych, co miało miejsce w dniu 31 lipca 2006r. tj. przed upływem 5 letniego terminu na wyegzekwowanie należności, liczonego od dnia zarejestrowania długu w roku 2002, co oznacza zdaniem organu, że zarzut przedawnienia dochodzenia należności celnych w tej sytuacji jest bezzasadny.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 70 Ordynacji należności podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym upłynął 7 dniowy termin na zapłatę należności, wynikających ze zgłoszenia z dnia 30 grudnia 1999r. Termin na zapłatę ww. należności podatkowych upłynął z dniem 6 stycznia 2000r. Natomiast termin przedawnienia należności podatkowych upłynął z dniem 31 grudnia 2005r. co oznacza, że należności podatkowe wyegzekwowane przez Izbę Celną w P. w dniu 31 lipca 2006r. winny być zwrócone stronie wraz z odsetkami oraz pobranymi kosztami egzekucyjnymi.
Strona w skardze do Sądu ponowiła zarzuty zawarte w zażaleniu. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienia) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd zwraca również uwagę na dyspozycję art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że ww. akt nie narusza prawa.
Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy administracji celnej zasadnie odmówiły skarżącej uznania zarzutów przedawnienia dotyczących należności celnych pobranych za tytułem wykonawczym Nr [...].
Przystępując do rozstrzygnięcia sprawy przede wszystkim należy stwierdzić, że pogląd pełnomocnika strony, iż w sprawie należności celnych należy zastosować art. 70 cyt. Ustawy Ordynacja podatkowa nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd stwierdza, iż organy celne prawidłowo wskazały, że w sprawie (dotyczącej długu celnego powstałego w dniu 30 grudnia 1999 r. w ramach procedury dopuszczenia do obrotu samochodu [...] rok produkcji 1997 i decyzji z dnia [...] 2002 r. Nr [...] - mocą której określona została kwota długu celnego) - zastosowanie ma ustawa z dnia 9 stycznia 1997r. kodeks celny (Dz. U. z 2001, Nr 75, poz. 802).
Zgodnie z treścią art. 65 § 4 cyt. powyżej kodeksu organ celny po przyjęciu zgłoszenia celnego, na wniosek strony, wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której:
- uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe,
- uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części:
- rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego,
- określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego lub
- zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a) i b).
Jak wynika z akt sprawy organ prawidłowo w terminie 3 lat od dnia powstania długu, uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe, określił decyzją jego kwotę i zgodnie z art. 230 § 1 powiadomił dłużnika o jej zarejestrowaniu.
Zgodnie natomiast z § 4 cyt. art. 230 kodeksu celnego organ na wyegzekwowanie należności celnych miał 5 lat licząc od dnia zarejestrowania długu celnego. Jak wynika z akt sprawy należność celna została zarejestrowana w roku 2002, co oznacza, że termin na wyegzekwowanie należności upłynął by w roku 2007.
Z akt sprawy wynika, że egzekucja należności miała miejsce w dniu 31 lipca 2006r. co oznacza, że w tym dniu organ miał prawo do jej dokonania.
Natomiast jeśli chodzi o należności podatkowe to w tym przypadku należy się zgodzić z opinią pełnomocnika strony, że zgodnie z art. 70 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej Op. należności podatkowe z tytułu VAT i podatku akcyzowego przedawniają się w terminie 5 lat licząc od końca roku podatkowego w którym upłynął termin płatności. W niniejszej sprawie ten termin 7 dniowy upłynął dnia 6 stycznia 2000 r. co oznacza, że termin 5 letni okresu przedawnienia upłynął 31 grudnia 2005r.
Należy zaznaczyć, że w art. 70 ww. ustawy Op. decyzja określająca prawidłową wysokość ww. podatków nie jest wymieniona jako zdarzenie mające wpływ na przerwę lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia należności podatkowych powstałych z mocy prawa.
Z akt sprawy wynika, że stronie doręczono skutecznie upomnienie w dniu 11 maja 2006r. po upływie terminu przedawnienia a w dniu 31 lipca 2006r. wyegzekwowano należności podatkowe co oznacza, że zarzut przedawnienia należności podatkowych jest w pełni zasadny.
Zatem organ odwoławczy prawidłowo orzekł o zwrocie na rzecz strony wyegzekwowanych przez Izbę Celną w P. w dniu 31 lipca 2006r. należności podatkowych wraz z odsetkami oraz pobranymi kosztami egzekucyjnymi.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutu strony w kwestii naruszenia art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2004r. Nr 96, poz. 959 ze zm.) - poprzez przekroczenie przez organ celny swobodnej oceny materiału dowodowego należy stwierdzić, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, organy dołożyły należytych starań aby doręczyć stronie wydane decyzje zwłaszcza, że strona nie poinformowała organ o kilkakrotnej zmianie adresu zamieszkania. W oparciu o materiał dowodowy organ, po przeprowadzeniu jego analizy dokonał prawidłowej jego oceny.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec, jak w sentencji orzeczenia.