Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, Postanowienie organu odwoławczego zawierające pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zostało doręczone stronie w dniu 31 maja 2013 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki).
Na postanowienie organu drugiej instancji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w dniu 02 lipca 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wobec okoliczności, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 31 maja 2013 r., należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 01 lipca 2013 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu niezbędnym było wniesienie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 01 lipca 2013 r. włącznie. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 02 lipca 2013 r., a więc jeden dzień po terminie wskazanym w powołanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Okoliczność złożenia skargi w tym dniu wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w której nadano skargę.
Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.