Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił dla Zbigniewa L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2001r. w kwocie 6.298 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż prowadząc Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Hadlowo-Usługowe "E." podatnik w dniu [...] 2001r. sprzedał dla ZPCHr "C." Katarzyna L. elementy czajników dokumentując transakcję fakturą nr [...] na kwotę netto 24.455 zł, podatek VAT 5.380,10 zł. Przedmiotowa faktura nie została wykazana w ewidencji sprzedaży VAT a podatek należny nie ujęto w deklaracji VAT-7 za miesiąc marzec 2001r, w konsekwencji czego zaniżono podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego o kwotę 5.380 zł.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wniesiono o jej uchylenie w całości. Ustosunkowując się do ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji wskazano, iż rozliczenia podatkowe za okres którego dotyczy zakwestionowany dokument dokonywane były prawdopodobnie przez biuro rachunkowe.
Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Zdaniem organu odwoławczego zasadnicze znaczenie ma treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zgodnie z którym sprzedaż towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stosownie zaś do art. 6 ust. 4 powołanej ustawy jeżeli sprzedaż towaru powinna być potwierdzona fakturą, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury nie później niż 7 dnia od dnia wydania towaru a podstawą opodatkowania jest obrót za który uważa się kwotę należną z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszoną o kwotę należnego podatku, przy czym kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.
W ocenie organu drugiej instancji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej prawidłowo uznał, iż obowiązek podatkowy powstał w dniu [...] 2001r. tj. z chwilą wystawienia faktury oznaczonej [...]. Natomiast zdaniem organu odwoławczego bez wpływu na dokonane rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność dokonywania rozliczeń za kwestionowany okres przez biuro podatkowe. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 pkt 1 podatnikami są m in. osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium RP, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących, na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeśli zostały wykonane jednorazowo. A zatem prowadząc działalność we własnym imieniu i na własny rachunek podatnik nie może skutecznie powoływać się na uchybienia popełnione nawet przez prawnie ustawione do obsługi księgowej biuro podatkowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. w całości i stwierdzenie, że skarżący dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2001r.
Ustosunkowując się do ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji wskazano, iż rozliczenia podatkowe za okres którego dotyczy zakwestionowany dokument dokonywane były przez biuro rachunkowe, które nie dokonując zarejestrowania obrotu wynikającego z faktury postąpiło wbrew skarżącemu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § l pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z zm.) wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd analizując ustalenia faktyczne, podstawę prawną decyzji oraz ocenę dowodów dokonaną przez organ podatkowy nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Z bezsprzecznie ustalonego i nie kwestionowanego stanu faktycznego wynika, iż skarżący będąc podatnikiem podatku od towarów i usług nie wykazał w ewidencji sprzedaży VAT i deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc marzec 2001r. obrotu ze sprzedaży elementów czajników oraz podatku należnego wynikającego z faktury nr [...] z dnia [...] 2001r.
Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) sprzedaż towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. A zatem skarżący dokonując sprzedaży i wystawiając fakturę VAT miał obowiązek ująć kwoty wynikające z transakcji w ewidencji sprzedaży VAT (art. 27 ust. 4 cyt. ustawy) oraz w deklaracji VAT -7 za miesiąc marzec 2001r. (art. 10 ust. 1 i art. 27 ust. 4 cyt. ustawy). Nie dopełniając obowiązków wynikających z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług Zbigniew L. zaniżył zobowiązanie podatkowe za miesiąc marzec 2001r.
W konsekwencji Sąd oceniając zaskarżone decyzje organów podatkowych określające w prawidłowej wysokości zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazany miesiąc stwierdził, iż nie naruszają one prawa.
Trafnie organ odwoławczy podkreślił, iż bez wpływu na dokonane rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność dokonywania rozliczeń za kwestionowany okres przez biuro podatkowe. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług podatnikami są m in. osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium RP, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących, na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeśli zostały wykonane jednorazowo. A zatem zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej wywodzi, iż prowadząc działalność we własnym imieniu i na własny rachunek skarżący nie może skutecznie powoływać się na uchybienia popełnione nawet przez prawnie ustawione do obsługi księgowej biuro podatkowe.
Nie znajdując zatem podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.