Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 3 września 2010 r., I SA/Bd 618/10

Rozpoznanie

w dniu 03 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. i maj 2006 r. postanowił zwolnić skarżącego od kosztów sądowych

Sentencja

I SA/Bd 618/10 POSTANOWIENIE Dnia 03 września 2010 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk

Uzasadnienie

I SA/Bd 618/10

Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej celem stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed Sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Jako, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa, to powinno się ono sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków umożliwiających udział w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Zgodnie z art. 245 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżący winien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie stwierdzono, że wnioskodawca wykazał, że obciążenia finansowe związane z wszczętym procesem mogą negatywnie wpłynąć na poziom egzystencji jego rodziny. Za pozytywną oceną wniosku o przyznanie prawa pomocy przemawia treść złożonych oświadczeń oraz przedstawione dokumenty. Z nich wynika, że Z.B. wraz z żoną oraz synem zamieszkują w domu rodziców, partycypując częściowo w kosztach jego utrzymania. Skarżący legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności (w stopniu lekkim). W lipcu uzyskał dochód z tytułu umowy zlecenia w kwocie 1.013 zł netto. Żonie zostało przyznane stypendium stażowe wynoszące 860,40 zł brutto. Tak więc, wysokość środków pieniężnych, którymi strona dysponuje, brak oszczędności, nie budzące wątpliwości wydatki, jak i zakres obowiązku uczestniczenia w kosztach sądowych świadczą, że Z.B. nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi na uregulowanie kosztów sądowych, nawet w części.

Reasumując, oczekiwania wnioskującego nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, gdyż niewygórowane miesięczne dochody rodziny stanowią istotny punkt odniesienia do oceny możliwości finansowych strony, a obecnie jedyny stały dochód trzyosobowego gospodarstwa domowego wynoszący 860 zł brutto uniemożliwia bez wątpienia opłacenie zarówno wpisu od skargi w wysokości 507 zł jak i przyszłych opłat należnych za czynności podejmowane przez Sąd. Tym samym zakres przyznanego prawa pomocy jest adekwatny do ustalonych możliwości majątkowych i płatniczych wnioskującego.

Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.