Uzasadnienie
Pismem z dnia 04 czerwca 2012 r. Ł. L. złożył skargę na decyzję D. I. S. w B. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września 2009r. do grudnia 2010 r.
W dniu 02 lipca 2012 r. (uzupełniony 13 lipca 2012 r. oraz 20 lipca 2012 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek (formularz PPF) Ł. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj.: zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu formularza wskazano, że wnioskodawca pozostaje bez pracy, nie pobiera zasiłku dla bezrobotnych a jedyny jego dochód stanowi praca dorywcza, która nie zaspokaja podstawowych potrzeb. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Strona oświadczyła, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.
Zarządzeniem z dnia 05 lipca 2012 r. zobowiązano stronę skarżącą do przedłożenia dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i finansową. W odpowiedzi na nie w piśmie z dnia 20 lipca 2012 r. wnioskodawca oświadczył, że mieszka wraz z rodzicami i utrzymuje się z pracy dorywczej w wysokości ok. 500 zł miesięcznie. Nie posiada dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych kosztów utrzymania. Z nadesłanego zeznania podatkowego PIT-36 za 2011 r. wynika, że skarżący nie uzyskał za ten okres żadnego dochodu natomiast według zeznania podatkowego PIT-36 za 2010 r. uzyskał w tym czasie dochód w wysokości 90.650,36 zł.
Postanowieniem z dnia 02 sierpnia 2012 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalił wniosek skarżącego.
Od powyższego postanowienia skarżący pismem z dnia 10 sierpnia 2012 r. złożył sprzeciw. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżący podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wskazał też, że uzyskuje dochód z pracy dorywczej w wysokości ok. 500,00 zł miesięcznie, jednocześnie podkreślił, że dochód ten nie zawsze występuje. Podał, że mieszka wraz z rodzicami, którzy utrzymują się z niskich emerytur, na ich utrzymaniu pozostaje osiemnastoletni syn. Miesięczne wydatki na opłaty pochłaniają 400,00 zł. Wskazał też, że nie posiada majątku a w 2011 r. nie osiągnął żadnego dochodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
W świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości, co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy.
Jak wynika z zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 02 lipca 2012 r. oraz w piśmie z dnia 20 lipca 2012 r. uzupełniającym ten wniosek informacji o stanie rodzinnym i majątkowym skarżącego jest on osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Uzyskuje dochód z pracy dorywczej w wysokości ok. 500,00 zł miesięcznie, jednakże dochód ten nie zawsze występuje. Podał, że mieszka wraz z rodzicami, którzy utrzymują się z niskich emerytur, ponadto na ich utrzymaniu pozostaje osiemnastoletni syn. Miesięczne wydatki na opłaty pochłaniają 400,00 zł. Ponadto skarżący w 2011 r. nie osiągnął żadnego dochodu. Skarżący nie posiada majątku, własnego lokalu mieszkalnego, ani żadnych innych nieruchomości. Nie posiada także żadnych przedmiotów wartościowych oraz oszczędności pieniężnych.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.