Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 marca 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. uznał za nieuzasadnione złożone przez P. T. sp. z o. o. w L. ponaglenie na niezałatwienie w terminie kontroli podatkowej prowadzonej przez Naczelnika K.-P. Urzędu Skarbowego w B. w sprawie prawidłowości rozliczenia z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług - zasadność żądania zwrotu podatku za listopad 2015r. oraz prawidłowości wykazanych kwot do przeniesienia za okres od lipca 2015r. do października 2015r. wywierających wpływ na kwotę zwrotu za listopad 2015r.
W złożonej w dniu 29 kwietnia 2017r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe postanowienie Spółka wniosła o zobowiązanie organu do zakończenia przeprowadzanych czynności w określonym przez Sąd terminie 2 miesięcy.
W udzielonej odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż na wydane postanowienie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Odpowiedź na skargę udzielił również Naczelnik K.-P. Urzędu Skarbowego w B., który wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", ewentualnie jej oddalenie w przypadku przyjęcia, iż przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że wydane postanowienie w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione nie jest postanowieniem, na które przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 p.p.s.a.). Ponaglenie z art. 141 § 1 O.p. nie stanowi środka zaskarżenia, nie służy bowiem kontroli rozstrzygnięć podjętych w postępowaniu administracyjnym, lecz ma na celu spowodowanie, aby rozstrzygnięcia takie w ogóle zostały wydane. Do ponaglenia nie mają zastosowania przepisy dotyczące zażaleń zamieszczone w art. 236-239 O.p. Postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy też do postanowień kończących postępowanie, dotyczy bowiem kwestii wpadkowej, tj. bezczynności organu lub przewlekłości postępowania zaistniałej w toku sprawy podatkowej.
Nie można też uznać, że postanowienie wydane w oparciu o art. 141 O.p. jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie tego, aby w sprawie zostało podjęte rozstrzygnięcie, lub jak w tym przypadku, aby organ kontrolny zakończył prowadzoną w Spółce kontrolę podatkową. Postanowienie to nie jest zatem orzeczeniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 19 marca 2012r., sygn. akt II FSK 145/12, LEX nr 1123043).
Jednocześnie WSA wskazuje, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., można wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponadto, należy wskazać na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016r., sygn. akt I FPS 2/16, LEX nr 2137201, w której stwierdzono, że "przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), w przypadku gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego), następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.)."
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił o odrzuceniu skargi. O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.