Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 maja 2012r. Gminny Ośrodek Kultury w O. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] wydaną w trybie autokontroli na skutek wniesienia skargi strony na interpretację indywidualną tego organu z dnia [...].
W dniu 22 maja 2012r. Sąd stosownie do treści art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r.
poz. 270) - dalej zwana p.p.s.a. - przekazał powyższą skargę organowi celem dokonania czynności określonych w § 2 powyższego przepisu.
W odpowiedzi na skargę z dnia 20 czerwca 2012r. organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż strona skarżąca wniosła skargę do sądu bez uprzedniego wezwania organu do usunięci naruszenia prawa.
Zarządzeniem z dnia 05 lipca 2012r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że wzywał organ do usunięcia prawa przed wniesieniem skargi na powyższą interpretację.
W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że przed wniesieniem skargi do sądu nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa, wskazując jednocześnie, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2000r. OPS 16/99 decyzja wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. jest decyzją ostateczną na która przysługuje skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Wskazać jednak należy, że przedmiotem niniejszej skargi jest interpretacja podatkowa z dnia [...] wydana w trybie autokontroli na skutek wniesienia skargi strony na interpretację z dnia [...]. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które ukształtowało się na tle poprzedniej regulacji instytucji autokontroli, zawartej w art. 38 ust.2 ustawy o NSA, przyjmowano, że na rozstrzygnięcie wydane w tym trybie przysługuje skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wnoszenia środka zaskarżenia lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z dnia 20 marca 1999 r., OPS 16/99). Stanowisko to należy uznać za aktualne również na tle art. 54 § 3 p.p.s.a. z tym zastrzeżeniem, że skargę na decyzję (interpretację) wnosi się za pośrednictwem organu stosownie do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. Co prawda NSA w powyższej uchwale wskazał, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu administracyjnego, nie mniej powyższa uchwał zapadła na tle ustawy o NSA gdzie w art. 35 tej ustawy został określony właśnie taki tryb wnoszenia skargi do sądu.
Tym samym za prawidłowe należało uznać stanowisko pełnomocnika strony skarżącej, że przed wniesieniem skargi do sądu na interpretację wydaną w trybie autokontroli zbytecznym było wzywanie organu do usunięcia naruszenia prawa.
W tym przypadku tryb wniesienia skargi do sądu reguluje art. 53 § 1, który stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data przekazania skargi przez sąd, pod adresem właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2011r., sygn. akt I OSK 2238/11).
W świetle powyższych rozważań należy postawić tezę, że skargę na interpretację indywidualną wydaną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. wnosi się do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia interpretacji za pośrednictwem organu który ją wydał, bez uprzedniego wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z tym, że w niniejszej sprawie skarga został złożona bezpośrednio do Sądu należy przyjąć, że datą wniesienia skargi był dzień 22 maja 2012 r., w którym to dniu nastąpiło przekazanie skargi przez Sąd do organu.
Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych organu zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona interpretacja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 16 kwietnia 2012r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upłynął zatem z dniem 16 maja 2012r. - tymczasem skarga została przekazana do właściwego organu w dniu 22 maja 2012r., a więc została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia.
Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę, jako wniesioną po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, Sąd odrzucił.