Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 23 lipca 2015 r., I SA/Bd 646/15

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 23 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kwoty nieprzekazanej organowi egzekucyjnemu przez dłużnika zajętej wierzytelności postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Teresa Liwacz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia [...] którym określono dłużnikowi zajętej wierzytelności wysokość nieprzekazanej organowi kwoty na 5.977.683,87 zł.

Na powyższą decyzję skargę złożył Zakład Ubezpieczeń Społecznych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego nie może być równocześnie stroną tego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, zaś krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 p.p.s.a.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy skargę na postanowienie organu odwoławczego wywiódł organ I instancji, którego postanowienie zostało zaskarżonym rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej uchylone. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. wydając postanowienie w I instancji nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego dotyczy sprawa, ale jako organ administracji realizujący przyznane mu kompetencje do rozstrzygania indywidualnych spraw. Nie mieści się on więc w pojęciu podmiotu, który ma interes prawny w rozumieniu wyżej powołanego przepisu i nie może w związku z tym żądać skontrolowania postanowienia drugiej instancji. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości postanowienie jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.