Uzasadnienie
W złożonej do tut. Sądu skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. z dnia [...]r. Argumentując zasadność wniosku podkreślił, że wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenie konsekwencjami w postaci pozbawienia go środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadziłoby do konieczności zakończenia działalności, a nawet ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy. Skarżący podniósł, że brak realnych możliwości natychmiastowego spłacenia sumy o tak znacznych rozmiarach wymagałoby niezwłocznego uzyskania kredytu, co ze względu na znaczna kwotę i termin byłoby utrudnione a nawet niemożliwe. Skarżący dodał, że wiosek o wstrzymanie wykonania decyzji znajduje potwierdzenie w zarzutach skargi, a wysokość podatku akcyzowego określona decyzją w kwocie [...] zł w połączeniu z ustawowymi odsetkami daje kwotę zobowiązania niewspółmierną do naruszenia i jest rażąco krzywdząca. Jedynym bowiem naruszeniem ze strony skarżącego jest błaha nieścisłość w kilku oświadczeniach składanych przez nabywców oleju opałowego, która została skorygowana. Ponadto zdaniem strony, wniosek uzasadnia także oczekująca wejścia w życie zmiana legislacyjna dotycząca art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, wprowadzona ustawą z dnia 7 listopada 2014r. Skarżący zauważył, że organ administracji jest uprawniony do wstrzymania wykonania decyzji w przypadkach uzasadnionych, do których zaliczyć należy prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji i wywołanie przez nią nieodwracalnych skutków prawnych dla strony. Skarżący wskazał, że w jego ocenie, wadliwość zaskarżonych decyzji jest niewątpliwa oraz rażąco narusza porządek prawny, co uzasadnia wstrzymanie wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.
Zauważyć należy, że skarżący nie podał żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jego sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Wskazał, jedynie, że wysokość zobowiązania podatkowego jest niewspółmiernie wysoka. Z treści wniosku nie wynika natomiast, jakie skarżący osiąga dochody, jakim majątkiem dysponuje oraz jakie ponosi wydatki. Wniosek ten miałby się zasadniczo opierać na tych samych przesłankach, co skarga. Jednakże niezgodność decyzji z prawem jest istotą postępowania sądowoadministracyjnego, zaś ocena wniosku o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym opartym na odrębnych przesłankach, które wskazano powyżej.
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Sąd bowiem nie ma kompetencji uwzględniać ani tym bardziej doszukiwać się z urzędu, a więc bez uzasadnienia wniosku, okoliczności decydujących o udzieleniu ochrony tymczasowej.
W kontekście powyższego argumentację skarżącego, dotyczącą wstrzymania wykonania decyzji przez organ z uwagi na prawdopodobieństwo wadliwości zaskarżonej decyzji oraz fakt zmian legislacyjnych w zakresie art. 89 ustawy o podatku akcyzowym należy uznać za niezasadną. Jak bowiem wyżej wskazano ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 61 § 3 zawiera własne przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, których zaistnienie daje Sądowi możliwość udzielenia takiej ochrony tymczasowej. Jednakże w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał ich istnienia. Samo przekonanie skarżącego o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zatem skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.