Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 19 września 2011 r., I SA/Bd 655/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 19 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków zażalenia postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Leszek Kleczkowski

Uzasadnienie

Strona wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków zażalenia.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Podstawowymi przesłankami warunkującymi dopuszczalność zaskarżenia postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym do sądu administracyjnego jest zatem to, czy na takie postanowienie służy zażalenie, chyba że postanowienie to kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że strona zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. wzywające do usunięcia braków złożonego zażalenia. Powyższe postanowienie nie mieści się jednak w kategorii orzeczeń wskazanych w powołanym art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy sądowoadministracyjnej, albowiem nie przysługuje na nie zażalenie. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika również, że nie jest to postanowienie kończące postępowanie, bądź rozstrzygające sprawę co do istoty.

Należy zauważyć, że przepisy postępowania administracyjnego wyraźnie wskazują, na które postanowienia przysługuje stronie zażalenie. Stosownie bowiem do art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. W przypadku postanowienia wydanego na podstawie art. art. 169 § 1 tej ustawy, wzywającego do usunięcia braków, ustawodawca nie przewidział żadnego środka zaskarżenia. O braku możliwości zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia organ poinformował stronę w uzasadnieniu wydanego postanowienia. Strona nie zgadzając się z wydanym postanowieniem może, stosownie do art. 237 wskazanej ustawy, postanowienia na które nie służy zażalenie zaskarżyć wyłącznie w odwołaniu od decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.