Uzasadnienie
I SA/Bd 660/06
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] 2006r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawiło bez rozpatrzenia odwołanie Wojciecha K. od decyzji Wójta Gminy P. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. i 2005r. z 15 maja 2006r.
Organ powołał się na art. 228 ordynacji podatkowej i ocenił, że odwołanie nie spełnia warunków wynikających z art. 222 op.
W skardze podniesiono to, że uzasadniono odwołanie złożone uprzednio od identycznej w treści decyzji organu, która została uchylona, w wyniku czego wydano decyzję od której odwołanie uznano za niezupełne.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, choć Sąd nie podzielił stanowiska zawartego w jej uzasadnieniu.
Zgodnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Niezwiązanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego granicami skargi oznacza, iż granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania sprawy przez ten sąd. Te ostatnie będą zawsze szersze od zakresu zaskarżenia. Sformułowanie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oznacza, iż sąd jest nie tylko uprawniony do wykroczenia poza granice zaskarżenia, lecz ma taki obowiązek. Granice rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyznaczone zostają przez granice sprawy administracyjnej.
Przede wszystkim Sąd stwierdził, że nie wyczerpuje wymogów określonych dla odwołania w art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. t.j. z 2005r., Nr 8, poz.60 ze zm.) spełnienie warunków przez odwołanie składane uprzednio w sprawie. Jednakże otrzymując niezupełne pod względem formalnym odwołanie strony, organ, stosownie do art. 169 § 1 op, miał obowiązek wezwać o uzupełnienie braków. W tej sytuacji przypomnieć należy, iż obowiązkiem organów podatkowych jest w pierwszym rzędzie merytoryczne załatwienie spraw czy to wszczynanych z urzędu, czy też inicjowanych wnioskiem (podaniem strony). Takim podaniem jest również odwołanie.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane odwołaniem. Zawierało ono jednie sprzeciw przeciwko nałożonym obowiązkom.
Podanie jak trafnie przyjął organ, nie spełniało wymaganych warunków.
Minimalną treść podania określa przepis art. 222 Ordynacji podatkowej.
Za uzasadnione w tej sytuacji i znajdujące oparcie w przepisie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej należało uznać wezwanie skarżącego do usunięcia braków formalnych tego podania wraz ze stosownym pouczeniem o niewypełnieniu tego warunku w zakreślonym terminie. Dopiero w przypadku nieuczynienia zadość wezwaniu, organ podatkowy po myśli art. 228 § 1 pkt 3) op Ordynacji podatkowej był uprawniony do pozostawienia podania bez rozpoznania.
Dopiero przyjęcie, że braki co do wymagań formalnych, nieusunięte, powodują bezskuteczność podania, oznacza, że nie jest ono zdolne do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania i merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. W przeciwnym wypadku takie działanie należało uznać za przedwczesne.
Skoro organ pozostawił niezupełne odwołanie bez rozpatrzenia nie wezwawszy strony do jego uzupełnienia, to naruszył art. 169 § 1 op, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżone postanowienie należało wyeliminować z obrotu prawnego.
Organ ponownie przeprowadzi postępowanie z uwzględnieniem oceny wyrażonej powyżej.
Mając na względzie powyższe okoliczności faktyczne i prawne, orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.