Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skarżącej K. P. "C." s. c. E. P. i K. P. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług, K. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu złożonego urzędowego formularza wniosku skarżący podał, że jego osiągane faktyczne, a nie "księgowe" dochody pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych i podtrzymanie istnienia firmy – płace, czynsz, media. Dlatego też skarżący nie jest w stanie uiścić opłaty sądowej i ponieść kosztów postępowania.
Skarżący wskazał, że średnia zaległość w płatnościach należnych od klientów wynosi 15.000-20.000 zł. W rubryce majątek wnioskodawca wykazał mieszkanie o powierzchni 64m2. Podał, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje żona E. P. oraz syn M. P.. W pozycji dochody K. P. wykazał dochód z tytułu umowy o pracę w wysokości 1.276 zł oraz z działalności gospodarczej w wysokości 2.875 zł (razem dochód: 4.151 zł).
Postanowieniem z dnia 29 października 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odmówił K. P. przyznania prawa pomocy. Referendarz stwierdził, że możliwości płatnicze strony nie są ograniczone, o czym świadczy łączny dochód jej oraz żony w wysokości 8.302 zł oraz bilans Spółki, z którego wynika, że w okresie styczeń-sierpień 2009 r. Spółka osiągnęła przychód w wysokości 219.322,05 zł i poniosła koszty w wysokości 107.282,16 zł.
W ocenie Referendarza, z powyższego wynika, że strona może wygospodarować środki na uiszczenie kosztów postępowania, które na obecnym etapie ograniczają się do kosztów wpisu sądowego w wysokości 500 zł.
Od powyższego postanowienia K. P. wniósł sprzeciw. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na nieuwzględnieniu okoliczności, że skarżący jako podmiot gospodarczy rozlicza swe dochody w oparciu o metodę "dokumentową" a nie "kasową", co skutkuje rozbieżnością "in minus" pomiędzy dochodami deklarowanymi a faktycznie osiąganymi. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 9 listopada 2009 r. Sąd wezwał K. P. do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie 14 dni poprzez złożenie odpisów zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe; wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń z okresu ostatnich 2 lat; zaświadczenia o sytuacji rodzinnej wnioskodawcy wydanego przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy/miasta na prawach powiatu; udokumentowanego oświadczenia o wysokości ponoszonych miesięcznie wydatkach związanych z utrzymaniem; dokumentów świadczących o dochodzeniu należnych a nie otrzymanych przychodów, na które strona powołuje się w sprzeciwie; oświadczenia o tytule prawnym przysługującym do obecnie zamieszkiwanego lokalu; oświadczenia o posiadanych oszczędnościach; oświadczenia o źródłach utrzymania. Wezwanie adresowane do K. P. zostało doręczone w dniu 13 listopada 2009 r.
Z akt sprawy wynika, że strona nie uzupełniła złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Pismem z dnia [...] K. P. wniósł sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 października 2009 r., który nie zostały odrzucony przez Sąd.
Zgodnie z art. 199 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od tej zasady jest instytucja prawa pomocy.
Na podstawie art. 245 § 1 i 3 wskazanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Ponadto, zgodnie z art. 255 wskazanej ustawy, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
Z akt sprawy wynika, że K. P. w odpowiedzi na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego złożył urzędowy formularz o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sąd uznając zawarte w nim dane za niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy, wezwał go do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie stosownych dokumentów i oświadczeń w terminie 14 dni. Wezwanie zostało doręczone na adres K. P. "C." s. c. E. P. i K. P. podany w skardze, w dniu 13 listopada 2009 r. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie odpowiedział na wezwanie i nie przedłożył dodatkowych dokumentów i oświadczeń.
Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Brak pełnej wiedzy na temat sytuacji finansowej i majątkowej strony skarżącej z powodu nienadesłania niezbędnych wyjaśnień i dokumentów uniemożliwia, zdaniem Sądu, dokonanie obiektywnej, wszechstronnej i właściwej oceny jej możliwości finansowych.
W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.