Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 26 czerwca 2018 r., I SA/Bd 68/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka przewodniczący

Uzasadnienie

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 kwietnia 2018 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez ustanowienie pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w RP – spełniającego wymogi art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) do bycia pełnomocnikiem procesowym w postępowaniu sądowoadministracyjnym lub do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Polsce, stosownie do wymogów art. 299 § 2 p.p.s.a. – w terminie 2 miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca odpis wyżej wskazanego zarządzenia została wysłana 12 kwietnia 2018 r. na adres skarżącego i zwrócona w dniu 1 czerwca 2018 r. do nadawcy z adnotacją: "wrong address wyprowadził się".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 299 § 2 i § 3 p.p.s.a., jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym i nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wraz z wniesieniem skargi ustanowić pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej. W razie niedopełnienia tego obowiązku, sąd wzywa stronę, aby uzupełniła ten brak w terminie dwóch miesięcy od dnia pod rygorem odrzucenia skargi.

Zatem obowiązkiem doręczenia wezwania strony zamieszkałej za granicą, która nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy, jest ustanowienie pełnomocnika do doręczeń; przy czym wyjaśnić należy, że wskazanie adresu do doręczeń w Polsce bez ustanowienia pełnomocnika do doręczeń nie stanowi wypełnienia tego obowiązku (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., I GZ 14/06, Lex nr 190288, także dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodać trzeba, że w sprawie strona nie podała żadnego innego adresu umożliwiającego skontaktowanie się z nią. Skarżący, dbający należycie o własne interesy i świadomy toczącego się postępowania, powinien zorganizować swoją sytuację w taki sposób, by na bieżąco dokonywać skutecznej wymiany informacji w zakresie kierowanej do niego korespondencji sądowej, w tym wezwań dotyczących braków formalnych wniesionej przez niego skargi.

Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżący nie wykonał zarządzenia z dnia 11 kwietnia 2018 r. i nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 299 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.