Uzasadnienie
Skarżąca ubiega się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej, która ma zagwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do Sądu, wyrażonego w art. 45 ust.1 Konstytucji (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz.483 ze zm.). Instytucja ta – uregulowana w oddziale 2 rozdziału 3 p.p.s.a.- stanowi lex specialis względem normy z art.199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed Sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia możliwość obrony swoich praw przed Sądem mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych.
Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków umożliwiających udział w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Zgodnie z art. 245 ustawy p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżąca winna uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni wykazała zasadność swojego żądania. Za pozytywną oceną jej wniosku przemawia treść złożonych oświadczeń oraz informacje zawarte w aktach administracyjnych sprawy. Z nich wynika, że zainteresowana jest osobą bezrobotną. Zamieszkuje w wynajętym lokalu wraz synem poszukującym pracy. Pobierany zasiłek przeznacza w całości na bieżące utrzymanie. Nie zgromadziła żadnych oszczędności, jak również nie jest właścicielem żadnych nieruchomości, wartości ruchomych czy praw majątkowych. Tak więc, wysokość środków pieniężnych, którymi strona dysponuje - 563 zł, nie budzące wątpliwości wydatki, jak i zakres obowiązku uczestniczenia w kosztach sądowych świadczą, że K.J. nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi na uregulowanie pełnych kosztów postępowania.
Reasumując, oczekiwania wnioskującej nie kłócą się z ratio legis instytucji prawa pomocy, bowiem powyżej wskazany, niewygórowany miesięczny dochód uniemożliwia bez wątpienia opłacenie zarówno wpisu od skargi w wysokości 500 zł jak i pozostałych opłat należnych za czynności podejmowane przez Sąd.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, w związku z art.258 § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.