Uzasadnienie
Wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną oraz synem którego miesięczny dochód wynosi [...] zł. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych.
Oświadczenia złożone we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy, co uzasadniało skierowanie, w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwana dalej p.p.s.a. - wezwania do złożenia dodatkowych informacji odnoszących się do wykazywanej we wniosku sytuacji finansowej i majątkowej.
W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 09 września 2013r. skarżący oświadczył, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie uiścił wpis od skargi w kwocie 100 zł.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od ustanowionej w art. 199 p.p.s.a. zasady ponoszenia przez stronę kosztów tego postępowania, związanych ze swoim udziałem w sprawie. Zgodnie zaś z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W niniejszej sprawie wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień odnoszących się do wykazanej przez stronę na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) sytuacji majątkowej skutkowało cofnięciem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie skarżący uiścił wpis od skargi.
Mając zatem na uwadze treść pisma skarżącego z dnia 09 września 2013r., a także to, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera normy, która pozwalałaby umorzyć referendarzowi sądowemu postępowania w sytuacji cofnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy należało przyjąć, że skarżący odstąpił od wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie wyznaczonym normą zawartą w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co uzasadniało odmowę przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji