Uzasadnienie
Wnioskami z dnia 22 kwietnia 2017r., 29 kwietnia 2017r., 17 lipca 2017r., 11 sierpnia 2017r., 28 października 2017r., 30 października 2017r. oraz 31 października 2017r. skarżący wystąpili do Sądu o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Unormowanie to daje podstawę prawną do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniosek jest złożony przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego albo w jego toku. Nie ma natomiast podstaw do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w przypadku, gdy jest on złożony po zakończeniu toku postępowania sądowoadministracyjnego w danej sprawie.
Wyrokiem z 28 października 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę G. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015r. w przedmiocie podatku na 2015r. Postanowieniem z dnia 23 marca 2017r. stwierdzono, że ww. wyrok jest prawomocny od dnia 8 stycznia 2016r. Zatem wnioski skarżących o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 kwietnia 2017r., 29 kwietnia 2017r., 17 lipca 2017r., 11 sierpnia 2017r., 28 października 2017r., 30 października 2017r. oraz 31 października 2017r. zostały złożone po zakończeniu toku postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w zakresie prawa pomocy umarza się. W ocenie referendarza, rozpoznanie wniosków skarżących z dnia 22 kwietnia 2017r., 29 kwietnia 2017r., 17 lipca 2017r., 11 sierpnia 2017r., 28 października 2017r., 30 października 2017r. oraz 31 października 2017r.o przyznanie prawa pomocy jest zbędne, ponieważ powyższe wnioski nie zostały złożone w toku postępowania sądowoadministracyjnego, ale po jego zakończeniu.
Z tych powodów oraz na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.