Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik G.D. – radca prawny J.W.W. wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, według zestawienia. Jednocześnie złożył świadczenie, iż koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie radca prawny został ustanowiony pełnomocnikiem strony skarżącej i po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowienia z dnia 06 lutego 2007 r. sporządził oraz wniósł skargę kasacyjną, a działający z jego substytucji radca prawny S.G. stawił się na posiedzeniu sądu drugiej instancji 20 stycznia 2009 r.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), a sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należy się pełnomocnikowi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, radca prawny nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, a więc należało zastosować 100% stawki minimalnej, podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług. Wobec powyższego, biorąc nadto pod uwagę, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (stanowiąca 7512,10 zł), przyjąć należało, iż wynagrodzenie wynoszące 1200 zł winno zostać podwyższone o kwotę 264 zł, stanowiąca podatek.
Dodatkowo do ustalonego w powyższy sposób wynagrodzenia doliczono poniesione przez pełnomocnika wydatki związane z dojazdem do Naczelnego Sądu Administracyjnego (559,98 zł), oraz opłaceniem pełnomocnictwa (17 zł).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust 2 pkt 2 lit a powoływanego rozporządzenia postanowiono jak w sentencji.