Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił T. R. (skarżącemu) wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem ostatecznym z dnia [...], w którym orzeczono o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] uznające za zasadne zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji i umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec K. R. Pismem z dnia 02 lipca 2012 r. T. R. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał ponadto, że skarżący skorzystał z prawa wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] składając ten środek odwoławczy w dniu 28 marca 2012 r. oraz że postępowanie odwoławcze prowadzone przez Ministra Finansów jest w toku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (...);
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z kolei zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wskazać przy tym należy, że dopóki wniesiony przez stronę środek zaskarżenia nie zostanie rozpoznany i nie zapadnie rozstrzygnięcie kończące postępowanie zainicjowane jego wniesieniem, dopóty nie można mówić, że stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s.150). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Oznacza to, że strona ma obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej. Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu I instancji, jeżeli równocześnie nie zostało zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji. Nie oznacza to jednak, że rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji nie będzie podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Wniesienie skargi na decyzję/postanowienie organu odwoławczego uruchamia kontrolę sądowoadministracyjną, obejmującą zarówno zaskarżoną decyzję/postanowienie jak i poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne, a więc również rozstrzygnięcie organu I instancji - art. 134 § 1 p.p.s.a. Kontrola ta uwarunkowana jest jednak wniesieniem skargi na rozstrzygnięcie organu II instancji.
Odnosząc powyższe do zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, stwierdzić należy, że skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...], czyli rozstrzygnięcie organu I instancji. Bezsporna jest również okoliczność, że zaskarżone postanowienie wskutek wniesionego zażalenia poddane zostało ocenie organu odwoławczego.
W związku z powyższym skarga inicjująca niniejsze postępowanie sądowe została wniesiona na postanowienie organu I instancji i, jako taka, jest skargą niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak w punkcie pierwszym sentencji.