Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 21 lutego 2024 r., I SA/Bd 71/24

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 21 lutego 2024 r., na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi R. C. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 listopada 2023 r., Nr BP.702.3702.2023.E.2275.BKOE.7784 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia:

Skład

Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz

Sentencja

1. stwierdzić swoją niewłaściwość, II. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako sądowi właściwemu miejscowo

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 listopada 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia 4 sierpnia 2023 r., o nałożeniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego na R. C. (dalej też jako: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 1.500 złotych. W zaskarżonym postanowieniu zostało zawarte pouczenie o przysługującym prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skargę na powyższe postanowienie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej przekazanie zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Siedziby i obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2003 r., poz. 652 ze zm.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia 4 sierpnia 2023 r., którą Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego grzywnę w wysokości 1.500 zł. Podstawę faktyczną nałożonej kary pieniężnej stanowiło wykonanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kara administracyjna na skarżącego została nałożona na podstawie art. 13k ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 645, dalej też jako: "u.d.p."). Zgodnie z § 1 rozporządzenia w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U.

z 2011 r. Nr 89, poz. 506 ze zm.) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., poz. 874 ze zm.) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W niniejszej sprawie, z uwagi na podstawę prawną nałożenia na skarżącego kary administracyjnej, tj. art. 13k u.d.p., powołane rozporządzenie nie znajduje zastosowania. Zatem, stwierdzić należało, że właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Ponadto wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe pouczenie, iż właściwym do wniesienia skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.