Uzasadnienie
W dniu 25 września 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wpłynął na urzędowym formularzu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną oraz małoletnim synem, którego miesięczny dochód stanowi kwota ok. [...] zł. Oświadczył, że nie posiada oszczędności oraz przedmiotów wartościowych oraz nieruchomości.
Zarządzeniem z dnia 26 września 2013r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do nadesłania dokumentów oraz oświadczeń obrazujących sytuację finansową i majątkową wnioskodawcy.
W odpowiedzi skarżący przedłożył: zeznania podatkowe swoje oraz żony za lata 2011-2012r., z których wynika, że za powyższe okresy osiągnęli łączny dochód w kwocie [...]zł oraz [...]zł; wyciąg z rachunku bankowego za okres ostatnich trzech miesięcy z którego wynika, że saldo dostępnych środków to kwota [...] zł; dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą żony skarżącego z których wynika, że w okresie od stycznia do sierpnia 2013r. osiągnęła dochód w kwocie [...]. Skarżący oświadczył, że jest osobą bezrobotną. Skarżący wraz z rodziną zamieszkuje w pokoju który udostępnili im rodzice.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny.
Wskazać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega badaniu z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu (wpis od skargi wynosi 453 zł) oraz możliwości finansowych wnioskodawcy.
W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że wnioskodawca spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku (decyzja Starosty Radziejowskiego z dnia 02 września 2013r.). Pozostaje na utrzymaniu żony, która z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za okres od stycznia do sierpnia 2013r. osiągnęła dochód w kwocie [...]. Na rachunku bankowym brak jest środków, z których strona mogłaby uiścić wpis od skargi. Skarżący wraz rodziną zamieszkuje w pokoju użyczonym przez rodziców. Mając na uwadze powyższe przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych należy uznać za adekwatne do aktualnej sytuacji majątkowej strony.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.