Uzasadnienie
Spółka wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za marzec 2020r.
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 30 listopada 2020r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi. Sąd jednocześnie pouczył, że nieusunięcie wskazanego braku formalnego skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie zostało przesłane przez Sąd na adres podany w skardze. Przesyłkę w dniu 3 grudnia 2020r. odebrał upoważniony pracownik spółki – K. P. (data i podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, k. 10 akt sądowych). Termin do usunięcia braku formalnego skargi upływał zatem z dniem 10 grudnia 2020r. Z akt sprawy wynika, że wskazany brak formalny skargi nie został uzupełniony - spółka nie złożyła dokumentu z Krajowego Rejestru Sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie uzupełniono jej braków formalnych.
W przedmiotowej sprawie, spółka została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi pismem z dnia 2 grudnia 2020r. W związku z informacjami widniejącymi na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 10 akt sądowych), termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał z dniem 10 grudnia 2020r. Z akt sprawy wynika, że spółka nie złożyła dokumentu z Krajowego Rejestru Sądowego lub jego uwierzytelnionego odpisu. Ponieważ brak formalny wniesionej skargi nie został uzupełniony, w sprawie zaistniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie ww. przepisu.
Na marginesie zauważyć należy, że Sąd nie ma obowiązku poszukiwania informacji o sposobie reprezentacji spółek w Krajowym Rejestrze Sądowym we własnym zakresie. Nie można również uznać, że są to fakty znane sądowi z urzędu. Powyższego wniosku nie zmienia treść przepisu art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2021r., poz. 112 ze zm.). Przepis ten wskazuje, że strona postępowania może przedstawić samodzielnie pobrany wydruk komputerowy z Rejestru, zamiast załączać dokument wydany przez Centralną Informację lub jego kopię poświadczoną za zgodność z oryginałem. Nie jest natomiast uprawniona do przerzucania tego rodzaju obowiązku na jakikolwiek organ, przed którym wymagane jest wykazanie sposobu reprezentacji osoby prawnej, co oznacza, że osoba działająca w imieniu osoby prawnej nie jest przed Sądem zwolniona z obowiązku wykazania swojego umocowania do reprezentowania strony. Dla oceny prawidłowości wniesienia skargi konieczne jest bowiem nie tylko ustalenie składu osobowego organu zarządzającego, ale i sposobu reprezentacji. Dopiero wszystkie te dane pozwalają na ocenę prawidłowości wniesionej skargi (por. postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2015r., sygn. akt I OSK 1475/15, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2015r., sygn. akt I OSK 745/15, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2014r., sygn. akt II FSK 3378/14, LEX nr 3378/14; postanowienie NSA z dnia 20 sierpnia 2013r., sygn. akt I FSK 1435/13, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 12 marca 2013r., sygn. akt I OSK 306/13, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 23 listopada 2012r., sygn. akt I OSK 2698/12, LEX nr 1239441). W odniesieniu do spółek, uzupełnienie takiego braku w praktyce polega na przedstawieniu dokumentu lub dokumentów z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2016r., sygn. akt II GZ 942/16, LEX nr 2143490).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.