Uzasadnienie
Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...]. Jednocześnie w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca powołała się na te same argumenty, które podniosła kwestionując zaskarżoną decyzję. W tym zakresie wskazała, że doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 3a w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2016, poz. 963) oraz art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23 ze zm.). Podniosła, że organ nie informował na bieżąco o zadłużeniu, wysokość zaległości została zakwestionowana przez skarżącą, w związku z tym toczy się postępowanie sądowe, a ponadto w sferze dowodowej organ nie zbadał dokładnie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym podkreślić, że w ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny (czy jest on zgodny z prawem) bowiem zaskarżona decyzja aż do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem.
Zauważyć należy, że nie każdy akt administracyjny ma charakter wykonalny. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz aktów, na podstawie których dany podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Zgodnie z przeważającymi poglądami doktryny, nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania. (por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005r., str. 295-296).
Zaskarżona decyzja ma charakter odmowny, bowiem organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek. Tym samym, zaskarżona decyzja nie nałożyła na stronę żadnych obowiązków, ani nie przyznała jej praw określonych w przepisach prawa. Natomiast instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt ten nakłada na stronę określone przepisami prawa i obowiązki, kiedy wykonanie tego aktu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Co do zasady nie można wstrzymać wykonania decyzji odmownej.
W tym stanie rzeczy wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.