Uzasadnienie
W dniu 23 września 2013 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz doradcy podatkowego.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, którego miesięczny dochód stanowi kwota 1.478,00 zł z tytułu świadczeń emerytalno-rentowych. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności oraz przedmiotów wartościowych oraz nieruchomości.
Zarządzeniem z dnia 23 września 2013r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do nadesłania dokumentów oraz oświadczeń obrazujących jego sytuacje finansową i majątkową.
W odpowiedzi przedłożono: kserokopię zeznania podatkowego skarżącego oraz jego żony za lata 2011-2012 z których wynika, że za powyższe okresy osiągnęli łączny dochód w kwotach 19.449,72 zł oraz 22.981,57 zł; kartę informacyjną z leczenia szpitalnego skarżącego. Skarżący oświadczył również, że jest osobą niepełnosprawną poruszającą się na wózku inwalidzkim. Zamieszkuje wraz z żoną u córki. Jest właścicielem samochodu osobowego Opel Vectra z 1995r. Oświadczył, że nie posiada rachunków bankowych.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Instytucja prawa pomocy jest jednak wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 p.p.s.a. spoczywa na stronie składającej wniosek o jego przyznanie. Oznacza to, że powinna ona poczynić wszelkie kroki mające na celu uprawdopodobnienie tych okoliczności.
W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego należy stwierdzić, że wykazał on, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wpływ na takie rozstrzygnięcie miało to, iż skarżący wraz z żoną utrzymują się z niewielkich świadczeń emerytalno-rentowych, nie posiadają żadnego majątku Ponadto skarżący jest osobą schorowaną poruszając się na wózku inwalidzkim co bez wątpienie generuje dodatkowe koszty związane z jego leczeniem.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.