Uzasadnienie
Skarżący wniósł w niniejszej sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych. W załączniku do formularza PPF szczegółowo opisał swoją sytuację majątkową i rodzinną. Wnioskujący pozostaje wraz z żoną we wspólnym gospodarstwie domowym. Na łączny dochód brutto małżonków wynoszący 3060,74 zł składa się emerytura skarżącego oraz renta z tytułu niezdolności do pracy przyznana B.O.w następstwie choroby nowotworowej. Skarżący zaakcentował, że opłaca czynsz za mieszkanie córki, gdyż zarabia ona miesięcznie 1.600 zł brutto i samodzielnie wychowuje niewidome, upośledzone umysłowo dziecko wymagające stałej opieki oraz specjalistycznego szkolenia. Ubiegający wśród kosztów utrzymania wygenerował opłaty związane z utrzymaniem lokalu mieszkalnego oraz podał, że wraz z żoną z uwagi na stan zdrowia ponoszą nakłady na zakup leków w kwocie 200-300 zł na miesiąc, jak też spłacają raty kredytu (500 zł).
W sprawie zważono, co następuje:
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Ustawodawca jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony stworzył instytucję pomocy prawnej celem umożliwienia dochodzenia swoich praw przed Sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Jako, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa, to powinno się ono sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków umożliwiających udział w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.
Zgodnie z art. 245 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jak wynika z wniosku, strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, które to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Ze względu na tak określone granice prawa pomocy, skarżący winien uprawdopodobnić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Do wykazania tej okoliczności zobowiązuje przepis art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W orzecznictwie wskazuje się, że przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić zarówno sobie, jak i rodzinie, minimum warunków socjalnych.
Wyjaśnić w tym miejscu należy też, że zasadność żądania wnioskującego podlega badaniu w dwóch aspektach - z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej strony jego możliwości finansowych.
Zatem stwierdzić należało w powyżej omawianym kontekście, że wnioskujący spełnia przesłanki wskazane w art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z oświadczeń złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy, wynika, iż źródłem miesięcznego utrzymania skarżącego oraz jego żony jest świadczenie emerytalne oraz rentowe. Wysokość ich, nieprzekraczająca 1.500 zł brutto na osobę w rodzinie wskazuje bez konieczności wzywania o przedstawienie dodatkowych dokumentów, że wobec zainteresowanego spełniona została przesłanka materialna, od której zależy udzielenie zwolnienia od kosztów sądowych. W ocenie referendarza, pomimo, że wnioskujący nie zadeklarował wysokości wydatków związanych z zaspokojeniem wszystkich podstawowych potrzeb życiowych, to bez wątpienia ponosi nakłady na zakup żywności, odzieży czy środków czystości.
Reasumując, zestawienie wysokości dochodów skarżącego i jego żony ze zwyczajowo ponoszonymi wydatkami na podstawowe potrzeby rodziny, pozwala na zwolnienie wnioskującego od kosztów sądowych, w tym również wpisu sądowego od niniejszej skargi, który zgodnie z § 1 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz.2193 ze zm.) wynosi 1.405 zł.
Oznacza to, że zainteresowany nie będzie ponosić wymaganych opłat w związku z toczącą się sprawą z jego skargi przed sądem pierwszej instancji - Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, jak i przez sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W związku z powyższym, na podstawie wskazanych przepisów, w oparciu o art.258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.