Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B.y utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] określającą M. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w wysokości 348.910 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję organu odwoławczego strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania podnosząc, że natychmiastowa wymagalność spłaty kwoty zaległości podatkowej spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia negatywnych skutków. Skarżący podał ponadto, że wszczęcie egzekucji przed prawomocnym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, podobnie jak drugiej dotyczącej podatku od towarów i usług, gdzie prowadzone postępowanie praktycznie doprowadziło do upadku przedsiębiorstwa skarżącego, doprowadzi do sytuacji, gdy zostałby on zobowiązany do zapłaty znaczących kwot w zakresie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji straciłby płynność finansową, co najprawdopodobniej skutkowałoby złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości z powodu braku możliwości regulowania bieżących zobowiązań, w tym również publicznoprawnych. Obecna sytuacja skarżącego jest zła, a prowadzenie kolejnego postępowania doprowadzi finalnie do upadku przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przykładowo, przesłanka ta nie będzie miała zastosowania do egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami. Natomiast wyegzekwowanie należności pieniężnej skutkującej utratą płynności finansowej i upadłością firmy może stanowić o wyrządzeniu znacznej szkody (zob. B. Dauter Metodyka pracy sędziego, LexisNexis, W-wa 2011r., s. 231). Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dowodach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Nie poparty zatem stosownymi argumentami i dowodami wniosek nie jest wystarczającą podstawą do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Wniosek nie został bowiem należycie uzasadniony i poparty żadnymi dowodami. Podano, że wszczęcie egzekucji przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy, podobnie jak drugiej dotyczącej podatku od towarów i usług, doprowadzi do sytuacji gdy skarżący zostałby zobowiązany do zapłaty znaczących kwot w zakresie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji straciłby płynność finansową, co najprawdopodobniej skutkowałoby złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości.
Podnieść należy, że okoliczność wystąpienia bardzo znaczących zaległości podatkowych nie stanowi sama w sobie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Istotna jest nie tylko możliwość jednorazowego zapłacenia zaległości z nadwyżki środków pieniężnych, ale także odniesienie ich do całego posiadanego majątku. Skarżący nie podał i tym samym nie można tego ocenić, czy dysponuje majątkiem, z którego można zaspokoić wierzyciela - organ podatkowy. Brak wolnych środków pieniężnych na uregulowanie zaległości nie jest równoznaczny z brakiem możliwości uregulowania zaległości. Nie można bowiem wykluczyć, że pomimo braku dostatecznych środków pieniężnych na jednorazowe uregulowanie zaległości podatkowych, podatnik dysponuje innym majątkiem (nieruchomości, samochody), który może stanowić źródło zaspokojenia wierzyciela bez wyrządzenia znacznej szkody, choć niewątpliwie uszczuplenie majątku z tego tytułu zawsze jest dość dotkliwe dla zobowiązanego. Prócz ogólnych stwierdzeń strona nie przedstawiła swojej sytuacji materialnej oraz nie przedstawiła dowodów w tym zakresie. Podkreślić należy, że wobec mało precyzyjnego uzasadnienia co do aktualnej sytuacji materialnej podatnika i realnych możliwości zapłaty zaległości podatkowych w kontekście także prowadzonej działalności gospodarczej, Sąd nie może przyjąć, że zaszły podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.