Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 10 stycznia 2012 r., I SA/Bd 765/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r.

Sprawa

sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. w B. B. w likwidacji na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonalności postanowienia. w sprawie,

Skład

Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik przewodniczący
Sędzia WSA Dariusz Dudra sprawozdawca
Sędzia WSA Mirella Łent
starszy sekretarz sądowy Joanna Synakiewicz protokolant

Sentencja

1. postanawia:
2. umorzyć postępowanie
3. zasądza od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz adwokata S. M. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Strona wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonalności postanowienia.

Postanowieniem z dnia 18 października 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Bydgoszczy przyznał stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym.

Ustanowiony pełnomocnik, adwokat S. M. pismem z dnia 13 grudnia 2011 r. cofnął wniesioną przez stronę skargę i wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że strona nie uiściła ich ani w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Sąd uznał w niniejszej sprawie cofnięcie skargi za dopuszczalne i umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.

W zakresie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd postanowił na podstawie art. 250 powołanej ustawy, godnie z którym, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Uwzględniając powyższy przepis, pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w kwocie 295,20 zł (łącznie z podatkiem od towarów i usług) stosownie do przepisu § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).