Uzasadnienie
W dniu 04 września 2012r. (uzupełniony w dniu 21 września 2012r.) wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, którego miesięczny dochód stanowi świadczenie rentowe w wysokości 1674 zł brutto, jednakże z uwagi na prowadzone postępowanie egzekucyjne stronie z tego tytułu wypłacana jest kwota 979,95 zł netto. Wskazała, że zamieszkuje we własnościowym lokalu o powierzchni 38 m². Jest współwłaścicielką samochodu osobowego zajętego przez Urząd Skarbowy w I.. Ponadto wnioskodawczyni oświadczyła, że innego majątku nie posiada.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej zwana p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny.
Wskazać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega badaniu z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie należy ponieść w konkretnym postępowaniu oraz możliwości finansowych wnioskodawcy.
W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że wnioskodawczyni spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Z oświadczenia strony wynika, iż jej miesięczny dochód wynosi 979,95 zł. W ocenie referendarza, pomimo, że wnioskująca nie zadeklarowała wysokości wydatków związanych z zaspokojeniem wszystkich podstawowych potrzeb życiowych, to bez wątpienia je ponosi. Ponadto kwestia ta podlegała badaniu przez organ podatkowy, co odzwierciedla treść uzasadnienia kwestionowanej przez stronę decyzji. Wprawdzie renta wypłacana z budżetu Państwa jest stałym i pewnym dochodem, jednakże obiektywnie niewystarczającym do opłacenia chociażby wpisu sądowego od niniejszej skargi, który zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193 ze zm.) wynosi 500 zł.
Zatem uiszczenie kosztów przez stronę jest niemożliwe, gdyż skarżąca nie mając środków na ich pokrycie zostałby pozbawiona prawa do sądu, które jest zagwarantowane przez Konstytucję RP.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.