Uzasadnienie
Pismem z dnia 08 października 2009 r. radca prawny K. P. działając w imieniu K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie umorzenia kary pieniężnej orzeczonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...]. nr [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] którą organ ten umorzył postępowanie wszczęte na wniosek skarżącego w sprawie umorzenia kary pieniężnej orzeczonej decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] nr [...] ze względu na jego bezprzedmiotowość. Analizując przedmiot skargi w kontekście rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest zobowiązanie pieniężne. Rozstrzygnięcia organu I instancji oraz Dyrektora Izby Skarbowej mają w swej istocie charakter formalny.
W związku z tym w sprawie nie znajduje zastosowania § 1 przedmiotowego rozporządzenia stanowiący o wpisie stosunkowym. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 6 ww. rozporządzenia w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł.
Art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ustawą p.p.s.a.) stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pisma do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma be rozpoznania. Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty wyjątek przewidziany jest w art. 221 ww. ustawy, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej ustawą p.p.s.a.) stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wzywa wnoszącego pisma do uiszczenia opłaty pod rygorem pozostawienia pisma be rozpoznania. Od ogólnej zasady wezwania do uiszczenia opłaty wyjątek przewidziany jest w art. 221 ww. ustawy, zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Art. 221 p.p.s.a. w jednoznaczny sposób wskazuje na ciążący na adwokatach i radcach prawnych obowiązek należytego opłacania wnoszonych pism, które podlegają opłacie stałej, bez konieczności uprzedniego wezwania do uiszczenia opłaty. Za przyjęciem takiej zasady, jak podkreśla się w doktrynie, przemawia założenie, że profesjonalistom, a mianowicie adwokatom i radcom prawnym zakres i wysokość opłat stałych – wpisów w wysokości stałej – powinny być znane. Regulacja ta ma na celu usprawnienie i przyśpieszenie postępowania.
Mając na uwadze, że niniejsza skarga nie została opłacona przez skarżącego, reprezentowanego przez radcę prawnego Sąd na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.