Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 27 grudnia 2007 r., I SA/Bd 800/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 27 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi S. sp. z o. o. w G. na postanowienie Prezydenta G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia: odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2007 r. strona skarżąca wystąpiła do Prezydenta G. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent G. uznał za nieprawidłowe stanowisko strony wskazane we wniosku. Organ jednocześnie pouczył stronę, że na postanowienie służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia doręczenia interpretacji za pośrednictwem organu, który wydał interpretację.

Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Złożenie przedmiotowej skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zgodnie z art. 52 § 3 powołanej ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Z akt administracyjnych wynika, że w sprawie nie wniesiono, przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, co stanowi naruszenie art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ustosunkowując się do treści pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu, z którego wynika, że strona została pouczona o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia doręczenia interpretacji za pośrednictwem organu, który wydał interpretację, należy podkreślić, że błędne pouczenie strony przez organ nie może zmieniać obowiązującego porządku prawnego. Pouczenie organu o skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy stanowi oczywisty błąd Prezydenta G., jednak jak wynika ze skargi (str. 5 akt sądowych) strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika świadoma była błędnego pouczenia oraz prawidłowego toku postępowania zgodnie z art. 52 § 3 cytowanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznał skargę za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji postanowienia.