Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 października 2011r. J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...].
W uzasadnieniu strona wnioskowała o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] r. nr [...] oraz o przyznanie prawa pomocy w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Dodatkowo wyjaśnił, że sygnatura sprawy, na którą powołał się skarżący nie dotyczy postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B., tylko postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w G..
Zgodnie z zarządzeniem z dnia 2 listopada 2011r. tut. Sąd zobowiązał skarżącego do nadesłania kopii zaskarżonego rozstrzygnięcia lub sprecyzowania jego danych.
W odpowiedzi na powyższe strona ponownie wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz przyznanie adwokata z urzędu – adw. S. M. – który ma jej pomóc w prowadzeniu sprawy, ponieważ organ administracji publicznej wydawał bardzo dużo aktów prawnych.
W związku z powyższym Sąd ponownie wezwał skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, jakiego rozstrzygnięcia dotyczy jego skarga. Wezwanie doręczono stronie w dniu 19 grudnia 2011r., a zatem termin do udzielenia odpowiedzi upłynął z dniem 27 grudnia 2011 r. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu skarżący – nie uzupełnił braków formalnych skargi.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
W związku z powyższym, skoro strona skarżąca pomimo (dwukrotnego) wezwania, braków formalnych skargi nie uzupełniła, Sąd na podstawie ww. przepisu postanowił jak w punkcie 1 sentencji postanowienia.
Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. Taka sytuacja występuje m.in. gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 §1 ppsa (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Nizgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz" Zakamycze 2005, s. 596), a więc w sytuacji takiej jak rozważana w przedmiotowej sprawie. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011 r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r., postanowieniu z 21 października 2010r. II OZ 295/11).