Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 17 października 2012 r., I SA/Bd 804/12

Rozpoznanie

w dniu 17 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi D. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata

Sentencja

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak

Uzasadnienie

W dniu 10 października 2012r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, sporządzonym na urzędowym formularzu PPF, wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. W okresie od stycznia do kwietnia uzyskała dochód w kwocie 2000 zł, natomiast w okresie od maja do października 2012r. nie uzyskała jakiekolwiek dochodu. Ponadto wnioskodawczyni oświadczyła, że innego majątku nie posiada.

Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwana dalej p.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu sądowym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywoływania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny.

W świetle powyższych ogólnych rozważań stwierdzić należało, że strona spełnia przesłanki wskazane w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z informacji zawartych na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika (niski dochód), że strona nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z zeznania podatkowego strony za 2011r. znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że za ten okres uzyskała dochód w kwocie 977.30 zł, natomiast w roku 2012r. 2000 zł. Ponadto z akt administracyjnych wynika, że skarżąca zamieszkuje w wynajętym pokoju w zamian za opiekę. Sporadycznie finansowo pomaga jej babcia. Poza tym posiada zadłużenie w instytucjach bankowych oraz skarbowych.

Powyższe prowadzi do wniosku, że strona znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 262, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie