Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 maja 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie M. F. z powodu nieuzupełnienia braków formalnych.
Pismem z dnia 04 czerwca 2012r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony doradca podatkowy G. W. stwierdził, że dochował staranności w wykonywaniu swoich czynności, stąd nie można mu przypisać winy za uchybienie terminu. Wyjaśnił szczegółowo jak wygląda ewidencja korespondencji w jego kancelarii i podniósł, że pracownik otrzymał pismo przewodnie do sądu wraz z dwoma egzemplarzami pełnomocnictwa do dwóch różnych spraw. Omyłkowo potraktował pełnomocnictwa jako dwa egzemplarze do jednej sprawy. Skopiowane zostało pismo przewodnie, a jeden z egzemplarzy pełnomocnictwa został umieszczony w segregatorze korespondencji wychodzącej, natomiast oryginał pisma przewodniego z jednym pełnomocnictwem został nadany na poczcie. Stąd powstała omyłka. Zdaniem pełnomocnika skarżącego nadzór nad pracownikami jego kancelarii nie polega na tym, aby kontrolować merytorycznie każdą czynność techniczną personelu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony.
Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Wydaw.. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Jako brak winy nie mogą zostać zakwalifikowane - nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącej bądź profesjonalnego pełnomocnika.
Nadto zaznaczyć należy, że osoba działająca przez pełnomocnika działa tak, jakby sama dokonywała czynności procesowych. Dlatego też odpowiedzialność za działania i zaniechania pełnomocnika obciąża stronę. Kryterium braku winy w uchybieniu terminu, jako warunek przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, polega na dopełnieniu w tym przypadku przez pełnomocnika obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Skoro pełnomocnik skarżącego uzasadnił wniosek jedynie błędnym potraktowaniem dwóch pełnomocnictw do dwóch różnych spraw jako jednego pełnomocnictwa w dwóch egzemplarzach do jednej sprawy, zdaniem Sądu, świadczy to o braku jego staranności lub zaniedbaniu osoby, którą dla dokonania tej czynności posługiwał się i za dobór której oraz jej winę odpowiada. Z kolei zaniedbania pełnomocnika obciążają stronę. Dlatego nie ma podstaw do uznania braku zawinienia i na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.