Uzasadnienie
W dniu 11 września 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w T. przekazał do tut. sądu pismo strony z dnia 08 sierpnia 2012 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Wobec niejednoznaczności pisma podatnika, zarządzeniem z dnia 18 września 2012 r. Przewodniczący Wydziału I tut. sądu wezwał stronę do wyjaśnienia, czego dotyczy skarga tj. czy ma to być skarga na wskazaną decyzję, czy jest to wniosek o innym charakterze, w szczególności nieskierowany do sądu, ale do organu celnego.
W odpowiedzi, pismem z dnia 26 września 2012 r. strona wycofała skargę podnosząc, że przedmiotowe pismo z dnia 08 sierpnia 2012 r., stanowiące w istocie wniosek do Dyrektora Izby Celnej w T. o wyjaśnienie wątpliwości i interpretację przepisów prawnych, zostało skierowane do sądu przez organ, a nie przez podatnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie, w związku ze stanowiskiem strony w sprawie pisma z dnia 08 sierpnia 2012 r., które wbrew woli podatnika zostało potraktowane przez Dyrektora Izby Celnej w T., jako skarga na decyzję tego organu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, postępowanie należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Jak wskazała strona w trakcie postępowania przed tut. sądem, przedmiotowe pismo nie jest skargą do sądu administracyjnego, ale wnioskiem do organu celnego o wyjaśnienie wątpliwości i interpretację przepisów prawnych. Powyższe stanowisko podatnika skutkuje brakiem podstaw do dalszego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.