Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] określającej kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r.
Postanowienie zawierające pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zostało doręczone stronie w dniu 4 sierpnia 2010r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru,
- k. nr 30 akt administracyjnych). Skarga została złożona osobiście w Izbie Skarbowej w B. w dniu 6 września 2010 r. (pieczęć i adnotacja na oryginale skargi k. nr 2 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (§ 2).
Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja doręczona została stronie skarżącej w dniu 4 sierpnia 2010r., należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 3 września 2010r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu, niezbędnym zatem było złożenie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 3 września 2010r. włącznie. Skarga została złożona osobiście w dniu 6 września 2010r. a więc po terminie wskazanym w cytowanym art. 53 § 1 ustawy.
Sąd zauważa, że warunkiem rozpatrzenia skargi na decyzję ostateczną jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji