Uzasadnienie
W.R., wraz ze skargą kasacyjną, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych podając, że jest osobą samotną, utrzymującą się z emerytury wypłacanej w wysokości 643,16 zł netto oraz prowadzącą działalność gospodarczą, która w ubiegłym roku, przy przychodzie 154.544,77 zł, przyniosła dochód wynoszący 28.018 zł. Skarżący zamieszkuje w domu, przedłożył rachunek za zużycie energii elektrycznej w grudniu 2010 r. na kwotę 1.244,55 zł. Wskazał na toczące się wobec niego postępowanie egzekucyjne i obowiązek alimentacyjny. Podał, że nie posiada majątku oraz oszczędności.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Skoro więc skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, to zgodnie z art.246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. winien wykazać, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Przesłanką zwolnienia od kosztów sądowych nie jest brak jakichkolwiek wolnych środków finansowych (oszczędności) na ich opłacenie, ale niemożność ich wygospodarowania z uzyskanych przychodów i posiadanego majątku z uwagi na to, że całość zużywana jest na niezbędne utrzymanie strony.
Nadto, prawo pomocy, przewidziane w przepisach dotyczących kosztów sądowych, wywodzi swą genezę z tzw. prawa ubogich, określanego też prawem ubóstwa lub nawet prawem wspierania ubogich, przez co niejednokrotnie osoby ubiegające się o przyznanie prawa pomocy korzystają ze wsparcia udzielanego z opieki społecznej.
Zwolnienie z ponoszenia kosztów nie sprowadza się do ich likwidacji, lecz jedynie do przeniesienia na ogół podatników.
Z powyższych więc względów omawiana instytucja jest traktowana jako wyjątek od ogólnej zasady ustanowionej w art.199 p.p.s.a., zgodnie z którą, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie i może być przyznawana tym tylko osobom, które jej rzeczywiście potrzebują.
Referendarz sądowy analizując sytuację finansową zaprezentowaną przez skarżącego stwierdził, że ten nie wykazał w sposób przekonywujący, iż nie jest w stanie opłacić wpisu od skargi kasacyjnej. Zwraca uwagę, że strona poza emeryturą uzyskuje przychody z działalności gospodarczej, która w 2010 r. przynosiła w skali miesiąca dochód w kwocie 2.334,83 zł. Dlatego też nie można uznać W. R. za osobę wymagającą pomocy państwa. W świetle bowiem zasad doświadczenia życiowego, wnioskujący niewątpliwie posiada, po uwzględnieniu kosztów związanych z koniecznym utrzymaniem, możliwość wygospodarowania, środków pieniężnych pozwalających na uregulowanie opłaty wynoszącej 587 zł.
Akcentowany fakt wystąpienia straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie mógł skutkować udzieleniem pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż strata jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami i nie oznacza braku środków finansowych.
Z tych powodów, na podstawie art.246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.