Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent M. T. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru podatku rolnego za rok 2010 w odniesieniu do nieruchomości położonej w T. przy ul. [...].
W dniu [...] r. organ wydał decyzję, którą umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2010 rok. Organ powołał się na przepis art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p.", zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Zgodnie z ustaleniami organu, termin ten upłynął [...] r.
Rozpatrując złożone odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ przywołał treść art. art. 208 O.p., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W tym zakresie organ wskazując na powołany art. 70 § 1 O.p podał, że pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2010 rok rozpoczął bieg w dniu [...] r. Zatem z dniem [...] r. ww. zobowiązanie uległo przedawnieniu. Z tego względu prowadzone od dnia [...] r. wobec strony postępowanie podatkowe w zakresie wymiaru podatku rolnego za 2010 rok z dniem [...] r. stało się bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji organ I instancji prawidłowo, decyzją z dnia [...] r., umorzył je jako bezprzedmiotowe.
W skardze strona stwierdziła, że wydana decyzja jest krzywdząca i arbitralna. Skarżący podniósł, że organ dopuścił się szeregu uchybień wynikających z błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego i podatkowego. Zdaniem strony, organ naruszył prawa nabyte przez podatnika, wynikające ze zwolnień podatkowych, bowiem przedmiotowy grunt jest z mocy ustawy zwolniony od podatku rolnego jako grunt orny klasy RVI. W konsekwencji, roszczenia podatkowe organu za lata 2014-2016 są, w ocenie skarżącego, bezzasadne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 718, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.
Na początek WSA uznał, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy i nie budził wątpliwości Sądu. Poza sporem pozostaje, że zaskarżona decyzja podtrzymuje stanowisko, iż postępowanie w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku rolnym, jest bezprzedmiotowe. Niemniej skarżący nadal nie zgadza się z tym, by płacił podatek rolny. Nie można pominąć faktu, że nigdy wcześniej nie był obciążony podatkiem rolnym za 2010r.
Przede wszystkim, należy wyjaśnić, że w tym postępowaniu Sąd mógł rozpoznać jedynie sprawę podatku rolnego za 2010r., gdyż takie są granice sprawy a stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma zastosowania w sprawie. Kwestię tę należy podkreślić, gdyż zakres oczekiwań skarżącego, formułowanych na etapie skargi, jak i odwołania wskazują na niezrozumienie tego. Prawidłowo dostrzegło to już SKO, dopytując skarżącego, czy rzeczywiście chodzi mu o rozliczenie 2010r., gdyż nie podnosił on zastrzeżeń do umorzenia postępowania, ale obowiązku płacenia podatku rolnego. Niemniej jego trwanie w sprzeciwie wobec decyzji za 2010r., mimo iż decyzja ta jasno wskazuje, że wysokość zobowiązania w podatku rolnym za 2010r., nie będzie wymierzana, mówiąc prościej, skarżący nie będzie rozliczony z podatku rolnego za 2010r., oznaczało administracyjny obowiązek rozpoznania jego pisma jako odwołania (art. 233 O.p.).
Podstawą prawną działania organów był przede wszystkim art. 208 § 1 O.p., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Chodzi tu o każdą (jakąkolwiek) przyczynę powodującą brak jednego z elementów stosunku prawnego. Bezprzedmiotowość może powstać zarówno przed wszczęciem postępowania, jak i po jego wszczęciu, bowiem moment powstania tej przesłanki nie ma znaczenia, z uwagi na nakaz wynikający z art. 208 § 1 O.p. Jeżeli wystąpi bezprzedmiotowość, organ podatkowy musi umorzyć postępowanie. Decyzja taka ma wszelkie znamiona tzw. decyzji związanej. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.
Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Zatem stwierdzając bezprzedmiotowość postępowania w zaskarżonej decyzji, SKO stwierdziło w sposób oczywisty, brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skoro bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, to zaskarżoną decyzją SKO zakończyło postępowanie formalnie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a więc bez ustalania wysokości podatku rolnego za 2010r. Skoro bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, a bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania i tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu
- - to, ostatecznie skarżący uzyskał decyzję, w której w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do ustalania wysokości podatku rolnego za 2010r., a więc stwierdził to, czego oczekiwał skarżący, biorąc pod uwagę ograniczenie WSA do sprawy za 2010r.
Zatem skarga, w której sprzeciwia się ostatecznie korzystnej dla siebie decyzji, jest oczywiście niezasadna.
Na koniec jedynie należy dodać, że rację ma organ przyjmując, że w sprawie nastąpiło przedawnienie prawa do ustalenia wysokości zobowiązania. Wprawdzie w sprawie miał zastosowanie przede wszystkim art. 68 O.p., na który nie powołano się w uzasadnieniu decyzji, to niewątpliwym jest upływ terminu, w jakim można by doręczyć decyzję nakładającą na Skarżącego obowiązek zapłaty podatku rolnego za 2010r.
Mając na względzie powyższe oraz art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
J. Szulc M. Łent U. Wiśniewska