Uzasadnienie
Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu w kwocie [...] zł od skargi na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. złożył urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF, w którym wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Konieczność przyznania prawa pomocy strona uzasadniła trudną sytuacją finansową. Jak wynika z wniosku, skarżący zamieszkuje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z B. O. oraz ich córką. Ich jedynym miesięcznym dochodem jest [...] zł brutto uzyskiwane przez konkubinę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Strona oświadczyła, że nie posiada żadnych nieruchomości oraz nie posiada oszczędności i przedmiotów wartościowych.
W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków wniosku skarżący wyjaśnił, że brak świadectwa pracy uniemożliwia rejestrację w charakterze osoby bezrobotnej. Ujawnił też, że jest właścicielem samochodu (rok prod. 2000) podlegającego od kilku lat zajęciu komorniczemu. Nieprzedłożenie dodatkowych dokumentów dotyczących B. O. uzasadnił faktem, że wspólnie utrzymują i wychowują dziecko nie pozostając we wspólności majątkowej, a konkubina nie jest stroną w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, jak i nie odpowiada za jego zobowiązania.
Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie uzasadniając, że przedstawione informacje nie zawierają dostatecznych danych koniecznych do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych zainteresowanego.
W sprzeciwie z dnia 3 stycznia 2011r. wnioskodawca wyjaśnił, że dwa lata temu został tymczasowo aresztowany i po upływie 4 miesięcy zwolniony "za poręczeniem majątkowym". Od tamtego czasu nie jest nigdzie zatrudniony oraz nie osiąga stałych dochodów. Ponadto korzysta z pomocy rodziny i przyjaciół. Z winy pracodawcy nie może uzyskać świadectwa pracy, będącego dokumentem koniecznym do zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Stwierdził, że przedstawił dokładnie swoją sytuację majątkową. Wyjaśnił, że B. O. wprawdzie mieszka z nim i ich dzieckiem, ale nie stanowią gospodarstwa domowego w rozumieniu prawa. Oboje składają się na rachunki i przede wszystkim na utrzymanie dziecka. Nie posiadają jednak wspólnego budżetu domowego, każde prowadzi własną "politykę finansową" i dba o swoje utrzymanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko, któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd.
Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym określono w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie tego przywileju w tym zakresie następuje, gdy osoba wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie.
Zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w późniejszych pismach (w tym w sprzeciwie) informacje, dotyczące sytuacji materialnej skarżącego uzasadniają - zdaniem Sądu - przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Sąd wziął pod uwagę, że zgodnie z oświadczeniem skarżący nie jest nigdzie zatrudniony, nie osiąga stałych dochodów, korzysta z pomocy rodziny i przyjaciół. Oceniając sytuację materialną wnioskodawcy i biorąc pod uwagę informacje zawarte we wniosku (złożone pod odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy z art. 233 § kodeksu karnego), że jedynym dochodem trzech osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym jest [...] zł brutto uzyskiwane przez konkubinę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to nie zmienia oceny Sądu, iż skarżący nie jest w stanie wygospodarować dodatkowych kwot na opłacenie kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skarżący we wniosku nie wskazał wprawdzie jaką kwotę przeznacza na zakup żywności oraz opłacenie rachunków, jednak powyższa okoliczność, przy przyjęciu najniższej wysokości tych wydatków, nie powoduje trudności w obiektywnej ocenie jego realnych możliwości finansowych.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.