Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 945/12 uwzględnił skargę J. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 6 września 2012 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym. W wyroku Sąd nie orzekał o kosztach postępowania.
Natomiast postanowieniem z dnia 20 grudnia 2012 r. wydanym przez referendarza tut. Sądu w przedmiotowej sprawie przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Pismem z dnia 7 marca 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej adwokat J. P., wystąpił o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconego zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 157 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej jako p.p.s.a., rozstrzygnięcie w sprawie uzupełnienia wyroku, co do kosztów sądowych może nastąpić w drodze postanowienia na posiedzeniu niejawnym.
W myśl natomiast art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokata reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), dalej rozporządzenie.
Zgodnie z § 20 powyższego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Oświadczenie o nieopłaceniu udzielonej z urzędu pomocy prawnej jest zatem nieodzownym elementem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Należy podkreślić, że niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, toteż nie podlega ewentualnemu uzupełnieniu w trybie 130 k.p.c. Powyższe stanowisko zostało w pełni zaakceptowane przez doktrynę (por.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 521).
W pierwszej kolejności podnieść trzeba, że pełnomocnik skarżącego, adwokat J. P., w dniu 26 lutego 2013 r. złożył do tut. Sądu pismo, w którym wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Natomiast dopiero we wniosku z 7 marca 2013 r. o uzupełnienie wyroku z dnia 27 lutego 2013 r., pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie, że koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone w całości ani w części.
Mając powyższe na względzie tut. Sąd w wyroku wydanym w dniu 27 lutego 2013 r. nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Należy jednakże zauważyć, że o ile strona postępowania traci możliwość skutecznego żądania zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami sądowymi obejmującymi opłaty sądowe oraz zwrot wydatków, jeżeli najpóźniej przed dniem zamknięcia rozprawy nie wystąpi ze stosownym wnioskiem w tym przedmiocie (art. 210 § 1 p.p.s.a.), o tyle pełnomocnik ustanowiony w postępowaniu sądowoadaministracyjnym w ramach prawa pomocy, w przypadku braku w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie postanowienia sądu w przedmiocie zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ma prawo domagania się uzupełnienia orzeczenia w tym zakresie na zasadach wynikających z art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 250 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 12 maja 2008r., sygn. akt II FZ 134/08).
Zdaniem NSA przesłanką wydania postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów pełnomocnikowi jest jego oświadczenie zawarte we wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Takie oświadczenie w przedmiotowej sprawie pełnomocnik złożył.
Powyższy pogląd potwierdza również stanowisko prezentowane w piśmiennictwie stwierdzające, że przepis art. 210 § 1 p.p.s.a. "odnosi się do zwrotu kosztów postępowania między stronami, nie ma natomiast zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną, należnego od Skarbu Państwa na podstawie art. 250 p.p.s.a." (por.: (red.) R. Hauser, M. Wierzbowski Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., C. H. BECK, Warszawa 2011, s. 679).
Kierując się zatem powyższym, a także ekonomiką procesową, Sąd postanowił uwzględnić wniosek i uzupełnić wyrok w zakresie orzeczenia o kosztach poprzez przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi tytułem zwrotu kosztów zastępstwa strony skarżącej w ramach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Według przywołanego rozporządzenia, stawka minimalna przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wynosi 240 zł. Stosownie z kolei do brzmienia § 19 przywoływanego rozporządzenia koszt nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa obejmuje opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne udokumentowane wydatki adwokata.
W niniejszej sprawie Sąd ustalił wysokość nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 100 % stawki minimalnej, a zatem na poziomie przyznawanym dla adwokatów w tego typu sprawach, przy czym zasądzone koszty uwzględniają podatek VAT.
Wobec powyższego tut. Sąd, na podstawie art. 157 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.