Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]. Wójt Gminy G. określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007r. w kwocie [...] zł. Podstawą wydania decyzji było nieuzasadnione, w ocenie organu, pomniejszenie zadeklarowanego podatku od nieruchomości na 2007r. w deklaracji z powodu wyłączenia z podstawy opodatkowania deklarowanych w latach poprzednich linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej.
Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej jako: "O.p.". Zdaniem odwołującej, organ nie udowodnił, że jest ona właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości na 2007r. oraz, iż należące do niej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlami w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613), dalej jako: "u.p.o.l.", a także nie ustalił wartości spornych linii kablowych.
Ponadto, skarżąca wskazała na naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., albowiem w jej ocenie sporne linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż określoną w tym przepisie.
Wskutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...]. uchyliło zaskarżoną decyzję organu
I instancji i określiło wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Kolegium podzieliło stanowisko organu podatkowego I instancji, że sporne linie kablowe są budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zatem podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Na powyższe rozstrzygnięcie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012r., sygn. akt
I SA/Bd 366/12 uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok uprawomocnił się z dniem 29 kwietnia 2014r. z uwagi na umorzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowania kasacyjnego postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014r., sygn. akt II FSK 2635/12.
WSA podzielił stanowisko organów w kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych. Stwierdził, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw.
z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Podstawę uwzględnienia skargi stanowiło natomiast naruszenie przez organ odwoławczy art. 230 i art. 234 O.p. poprzez wydanie decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i orzeczenie na niekorzyść podatnika.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...]. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...]. W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj.: art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 9 u.p.o.l. Wskazał, że istota sporu sprowadza się do interpretacji prawa w zakresie opodatkowania linii telekomunikacyjnych ułożonych w kanalizacji kablowej, jako budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
W ocenie organu, stanowisko podatnika należałoby uznać za słuszne, gdyby rozstrzygnięcie sprawy ograniczało się wyłącznie do przepisów prawa budowlanego. Jednakże w niniejszej sprawie bezwzględne pierwszeństwo mają przepisy i zasady prawa podatkowego, a prawo budowlane staje się częścią prawa podatkowego w ograniczonym zakresie - w takim, jaki wyznacza treść art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. Organ podkreślił, że stanowisko dotyczące opodatkowania linii telekomunikacyjnych jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Zdaniem organu, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości w niniejszej sprawie jest budowla, którą tworzą dwie części składowe: kanalizacja kablowa i osłaniane przez nią telekomunikacyjne linie kablowe. Budowla ta jest częścią składową większej całości - budowli sieci telekomunikacyjnej. Na gruncie prawa podatkowego budowlą jest także urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, pozwalające na wykorzystywanie go zgodnie z przeznaczeniem.
Organ zaznaczył, że kanalizacja wraz z położonymi w jej wnętrzu liniami kablowymi transferującymi sygnał telekomunikacyjny stanowi całość techniczno-użytkową. Transfer sygnału telekomunikacyjnego jest przeznaczeniem linii kablowej i kanalizacji kablowej, która wybudowana została jako osłona tego odbywającego się liniami kablowymi transferu. W ocenie Kolegium z faktu, że linie telekomunikacyjne podziemne mogą funkcjonować bez kanalizacji kablowej wynika wniosek, iż kanalizacja kablowa służy wyłącznie liniom kablowym i jest ich częścią składową, a niewypełniona liniami telekomunikacyjnymi nie jest budowlą, bo nie realizuje swego przeznaczenia - nie osłania linii telekomunikacyjnych transferujących sygnał. Taka funkcja kanalizacji wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U.
Nr 219, poz. 1864), w którym kanalizacja kablowa zdefiniowana została jako ciąg rur osłonowych. Z tego samego aktu prawnego wynika również, że umieszczanie linii kablowych w kanalizacji kablowej jest zasadą, zaś umieszczanie linii podziemnych bezpośrednio w ziemi jest dopuszczalne jedynie w określonych warunkach.
Odnośnie ustalenia jakie budowle są przedmiotem opodatkowania i jaka jest ich wartość, Kolegium wskazało, że organ podatkowy nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez Spółkę w pierwotnej deklaracji na 2007r. z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, jako różnica pomiędzy wartością budowli (kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi) a wartością samej kanalizacji, przy czym dane te nie budziły wątpliwości ani organu ani nie były kwestionowane przez Spółkę.
Zatem za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej o postępowaniu, co do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122), nie przeprowadzenia dowodów koniecznych do wyjaśnienia sprawy (art. 180) oraz wyczerpującego ich rozpatrzenia (art. 187 § 1) i oceny (art. 191). Biorąc powyższe pod uwagę nie było - w ocenie Kolegium - wątpliwości co jest przedmiotem opodatkowania (kanalizacja kablowa i osłaniane przez nią telekomunikacyjne linie kablowe) i jaka jest jego wartość.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:
- - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., poprzez opodatkowanie linii kablowych (linie telekomunikacyjne) położonych w kanalizacji kablowej, które pozostają poza zakresem prawnopodatkowej definicji budowli,
- - art. 122, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez ustalenie wartości linii kablowych w błędnej wysokości, zwłaszcza wskutek nieuwzględnienia wniosku dowodowego oraz pominięcia wyjaśnień strony.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że o rażącym naruszeniu art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przesądza dokonanie błędnej wykładni definicji budowli, jaką przedstawił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011r., sygn. akt P 33/09. Trybunał Konstytucyjny w wyroku tym zawarł istotne uwagi na temat znaczenia pojęcia budowli na gruncie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., które w procesie stosowania prawa powinny uwzględniać organy i sądy. Skarżąca podkreśliła, że linie kablowe w kanalizacji kablowej nie zostały wymienione expressis verbis jako budowle w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, w innych przepisach tej ustawy ani w załączniku do niej i nie są również urządzeniem technicznym scharakteryzowanym w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej. Nie są zatem budowlami podlegającymi podatkowi od nieruchomości.
Ponadto skarżąca zarzuciła organom zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym z podstawowego dowodu – ewidencji środków trwałych. Skarżąca podkreśliła, że na znaczenie ewidencji środków trwałych jako dowodu przesądzającego, wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych. W ocenie Spółki, organ podatkowy nie był uprawniony do odmowy przeprowadzenia dowodu z ewidencji, albowiem dowód ten dotyczył okoliczności mających znaczenie dla sprawy, a okoliczność mająca być udowodniona nie została stwierdzona wystarczająco innym dowodem. Spółka podkreśliła, że w sytuacji, gdy na etapie postępowania odwoławczego oferowała ewidencję środków trwałych, jako dowód w celu ustalenia prawidłowej wartości podlegających opodatkowaniu budowli, organ nie miał podstaw do odmowy uwzględnienia tego dowodu z powołaniem się na możliwość ustalenia tej wartości w oparciu o złożone pierwotnie deklaracje wskazując, iż spór w istocie nie dotyczy wartości obiektów podlegających opodatkowaniu lecz uznania części z nich za niepodlegające opodatkowaniu.
Skarżąca wskazała, że podstawę opodatkowania można ustalić tylko na dwa sposoby, tj. na podstawie ewidencji środków trwałych albo w drodze opinii biegłego. Przepisy nie przewidują ustalenia wartości budowli na podstawie deklaracji. Zauważyła, że deklaracja, w której została wykazana wartość przyjęta do rozstrzygnięcia, jest nieaktualna, bowiem została skorygowana, a zatem dane w niej wykazane zostały uznane za błędne przez podmiot, który ją sporządził.
Reasumując skarżąca wskazała, że w zaskarżonej decyzji organ ustalił wartość budowli na podstawie danych wykazanych w deklaracji pierwotnej za 2007r., czym naruszył art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 16f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z tymi przepisami wartością budowli jest wartość początkowa środka trwałego według stanu na dzień 1 stycznia roku podatkowego, nie zaś jak przyjął organ, wartość wynikająca z deklaracji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.
Istota zaistniałego między stronami sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy kable telekomunikacyjne umieszczone w kanalizacji kablowej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sprawa określenia Spółce podatku od nieruchomości na 2007r. była już przedmiotem rozstrzygania przez WSA w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Bd 366/12 uchylił poprzednio wydaną decyzję. Wprawdzie od tego wyroku strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną, jednakże następnie ją cofnęła. W wyniku powyższego postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014r. sygn. akt II FSK 2635/12 Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie kasacyjne. Stąd wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2012r. stał się prawomocny od dnia 29 kwietnia 2014r.
W konsekwencji w sprawie ma zastosowanie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz w przypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2013r., sygn. akt I OSK 2468/12, Lex nr 1333866). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
W konsekwencji tut. Sąd jest związany oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Bd 366/12. Sąd ten dokonał szerokiego wywodu dotyczącego opodatkowania budowli - sieci telekomunikacyjnych składających się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami (kablami) telekomunikacyjnymi, powołując się także na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz doktrynę. Sąd wówczas stwierdził, iż ugruntowane jest już stanowisko judykatury, że "przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l." Szerokie uzasadnienie tej tezy zawarte zostało w wyroku NSA z 13 maja 2010r., sygn. II FSK 2168/08 (opubl. CBOSA).
Sąd ten zwrócił uwagę, że skoro takie terminy jak "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, to zasadnym jest odwołanie się w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1993r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego ustawodawca wymienia pewne typowe przykłady budowli, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W normatywnym pojęciu – określeniu budowli mieszczą się kanalizacje kablowe, jak i umieszczone w nich przewody kablowe. Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Natomiast przewody, które służą celom telekomunikacyjnym stanowią sieci uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. NSA podkreślił przy tym, że jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę jako sieć uzbrojenia terenu, umieszczone zostaną w będącej również budowlą kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej.
Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być: budowle (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące z nim całość techniczno-użytkową (art. 3 pkt 1 lit b. i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego).
W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno-użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Powyższa całość techniczno-użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.
Przywołany wyżej pogląd został przyjęty także w innych orzeczeniach NSA (zob. m.in. wyroki: z 13 maja 2010r., sygn. II FSK 2143/08; z 17 sierpnia 2010r., sygn. II FSK 482/09; z 29 października 2010r., sygn. II FSK 1231/09; z 25 marca 2011r., sygn. I FSK 1881/09; z 27 marca 2011r., sygn. II FSK 1575/09; opubl. CBOSA).
W konsekwencji wówczas WSA stwierdził, że w pełni podziela ww. pogląd. Ponadto w sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz przyporządkowały go do właściwie zinterpretowanych norm prawa materialnego. Dlatego w tym zakresie Sąd nie podzielił argumentacji zawartej w skardze. Za całkowicie bezzasadne uznał też zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p. Odpowiadając na zarzut nie przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego, dającego podstawę do twierdzenia, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są budowlą.
Sąd zauważył, iż sporny nie jest sam fakt umieszczenia przewodów w kanalizacji, a kwalifikacja tego faktu z punktu widzenia normy prawnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi, organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mimo biernej postawy Spółki, organy zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania nieruchomości należących do Spółki położonych na terenie wskazanej Gminy. Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został też w sposób wyczerpujący rozpatrzony, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Sąd w tut. składzie podziela powyższe stanowisko i przyjmuje jako własne.
Ponadto zdaniem wówczas orzekającego Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, w których podnoszono, że organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie wartości budowli podlegających opodatkowaniu i bezzasadnie oparły się na wartości podanej w pierwotnej deklaracji podatkowej z dnia 15 stycznia 2007r. Sąd obecnie orzekający także takie stanowisko prezentuje. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Ustalenia wartości sieci telekomunikacyjnej co do zasady dokonuje się na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992r.
o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) regulujących amortyzację środków trwałych. Przepisami tymi są art. 16a i następne powołanej wyżej ustawy oraz wykaz stawek amortyzacyjnych – załącznik nr 1 do ustawy. W załączniku dokonany jest podział środków trwałych na podstawie symbolu klasyfikacji środków trwałych. Sieci telekomunikacyjne – linie kablowe składnik budowli – to grupa "2" wykazuje sklasyfikowanie w podgrupie "21". Należy zauważyć, że organ podatkowy wezwał skarżącą Spółkę w dniu 31 sierpnia 2010r. (k. 8 akt administracyjnych organu I instancji) do udzielenia niezbędnych wyjaśnień w sprawie podatku od nieruchomości na 2007r. i 2008r. W złożonej odpowiedzi (vide: pismo pełnomocnika skarżącej Spółki z dnia 14 września 2010r. - k.
10) wskazano, że to na organie podatkowym, a nie na podatniku ciąży obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; ponadto podkreślono, że strona postępowania podatkowego nie ma obowiązku przedstawiania dowodów znajdujących się w jej posiadaniu – nawet wówczas, gdy organ podatkowy wzywa ją do tego. Na kolejne wezwanie organu z dnia 21 września 2010r. (k.
11) Spółka odpowiedziała, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli i w związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (pismo z dnia 4 października 2010r. - k. 7). Odpowiadając na następne wezwanie organu z dnia 21 czerwca 2011r. (k.
14) Spółka stwierdziła, że organ I instancji nie ustalił czy obiekty, które zamierza opodatkować stanowią budowle, dlatego w jej ocenie na tym etapie postępowania żądanie podania wartości linii kablowych jest bezzasadne (pismo z dnia 4 lipca 2011r.).
Skarżąca Spółka – co trzeba podkreślić – nie zakwestionowała rzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości (z zakresu) przedmiotu opodatkowania i nie wykazała, że wartości te były inne, aniżeli wynikało to z treści i zbadania tych deklaracji. Kolejnym pismem z dnia 24 sierpnia 2011r.
(k. 20 akt) organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia aktualnej wyceny środka trwałego. W odpowiedzi na to wezwanie strona w dniu 9 września 2011r. (k.
21) przedłożyła organowi dane na nośniku w postaci płyty CD, zawierające wyciąg z ewidencji środków trwałych, zastrzegając przy tym, że prowadzona ewidencja jest niekompletna, a przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w formie elektronicznej jest możliwe tylko w Warszawie. Organ nie pominął tego dowodu, ale wskazał, że materiał jest zbyt obszerny i nieczytelny, aby organ mógł prawidłowo wyszukać pozycje dotyczące Gminy G.. Sąd analizując niniejszy dowód załączony do akt administracyjnych stwierdza, że ocena ta jest trafna. Należy podnieść, że postawa strony, jaką prezentowała podczas postępowania wskazuje, iż w istocie nie była ona zainteresowana ustaleniem stanu faktycznego tej sprawy, wychodząc z błędnego założenia, że ciężar wykazania określonych faktów spoczywa wyłącznie na organie prowadzącym postępowanie podatkowe.
W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że organom podatkowym nie można przypisywać nieograniczonego obowiązku w zakresie poszukiwania faktów istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, jeżeli dowodów tych nie dostarczył sam podatnik, a z faktów, na które się podatnik powołuje, to on wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne (zob. między innymi wyrok NSA z 1 czerwca 1999r., sygn. III SA 5688/98, opubl. Lex nr 38711, czy też wyrok WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2010r., sygn. I SA/Wr 1672/09, opubl. LEX nr 559635).
Zdaniem Sądu, w tej sprawie organy podatkowe, mimo biernej postawy Spółki, podjęły starania o należyte ustalenie stanu faktycznego. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń w zakresie przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości na 2007r. W konsekwencji w pełni zasadne było przyjęcie przez organ podatkowy takiej wartości spornych budowli, jaka została wykazana przez Spółkę w złożonej przez nią deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007r.
W świetle powyższego całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co miałoby polegać na bezpodstawnym obciążeniu podatkiem od nieruchomości kablowych linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej. Błędne jest bowiem twierdzenie Spółki, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Bezzasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co miałoby polegać na niewłaściwym ustaleniu podstawy opodatkowania. Oderwane od realiów tej sprawy jest twierdzenie autora skargi, że organ podatkowy nie ustalił wartości spornych linii kablowych. Zdaniem tut. Sądu, poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, strona skarżąca nie wykazała, iż wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej, była inna niż kwota wynikająca z pierwotnej deklaracji na ten rok podatkowy.
Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2 O.p., oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007r., oprzeć się na danych wskazanych w pierwotnej deklaracji na ten właśnie rok.
Sąd obecnie rozstrzygający przedmiotową sprawę – mając na uwadze art. 153 p.p.s.a. oraz analizę materiału dowodowego – przyjmuje jako własne stanowisko zawarte w poprzednio wydanym wyroku, w tym w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania. Jedyną przyczyną, z powodu której skarga bowiem wówczas została uwzględniona było naruszenie przez organ odwoławczy art. 230 i art. 234 O.p. Jak wynika bowiem z akt sprawy decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...]. określającą podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007r. w kwocie [...] zł i określiło wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. Z kolei z porównania powyższych kwot wynika, że organ odwoławczy wówczas określił wyższą kwotę zobowiązania podatkowego niż organ I instancji, a zatem orzekł na niekorzyść podatnika, co jest niedopuszczalne w świetle powołanych przepisów. Powyższe zadecydowało o uwzględnieniu poprzedniej skargi i była to jedyna podstawa wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego.
W pozostałym zakresie wszystkie zarzuty skargi nie zostały wówczas uwzględnione przez Sąd, które to stanowisko obecnie Sąd także podziela po ponownej analizie materiału dowodowego.
Tut. Sąd zauważa, że strona skarżąca nie zgadzając się w ww. stanowiskiem WSA w Bydgoszczy wyrażonym w wyroku z dnia 12 czerwca 2012r. (w tym z ustaleniem podstawy opodatkowania) miała prawo poddać go weryfikacji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Obecnie podnoszenie ponownie tych samych argumentów i kwestionowanie ustaleń organu jest niedopuszczalne. Jednocześnie tut. Sąd stwierdza, że SKO w T. w pełni zastosowało się do zaleceń WSA w Bydgoszczy zawartych w wyroku z dnia 12 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Bd 366/12, tj. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, tym razem nie orzekło na niekorzyść podatnika i nie pogorszyło jego sytuacji.
Przedstawiony wyżej przebieg postępowania przed organami podatkowymi wskazuje, że Spółka w istocie nie była zainteresowana ustaleniem stanu faktycznego tej sprawy, wychodząc z założenia, że ciężar wykazania określonych faktów spoczywa wyłącznie na organie prowadzącym postępowanie podatkowe. Zdaniem Sądu, wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. W przypadku budowli sposób ustalenia podstawy opodatkowania wymaga szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może być zastąpiona przez organ podatkowy (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2012r., II FSK 182/11).
Rozpoznając sprawę Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem (§ 4) uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, z powodu których odmówił wiarygodności, albo uznał za nie mające znaczenia w sprawie. Uzasadnienie prawne natomiast powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawnych. Zaskarżona decyzja - w ocenie Sądu - zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne. Natomiast stan faktyczny został w pełni wyjaśniony i organ podatkowy w uzasadnieniu odniósł się do twierdzeń skarżącej Spółki podnoszonych w toku postępowania podatkowego.
Należy zaznaczyć, że rozbieżności między organem podatkowym a skarżącą Spółką sprowadzały się do odmiennej interpretacji przepisów prawa przytoczonych w zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej organu I instancji.
Jednocześnie tut. Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007r. ze względu na zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Stosowanie do treści art. 70 § 7 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. W sprawie sygn. akt I SA/Bd 366/12 podatnik, w dniu 28 marca 2012r. (data stempla pocztowego), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...].
Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2012r. sygn. akt I SA/Bd 366/12 wpłynęły do SKO w T. w dniu 15 maja 2014r. (k. 1 akt administracyjnych organu II instancji). Zaskarżona zaś decyzja została wydana [...]. i tego samego dnia nadana (doręczona – dnia 4 sierpnia 2014r.). Zatem doszło w sprawie do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem 28 marca 2012r. do 15 maja 2014r.
W konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji w dniu [...]. mieściło się w terminie do jej wydania, nie doszło bowiem do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007r.
Odnośnie do pisma procesowego strony skarżącej z dnia 20 stycznia 2015r., które faxem wpłynęło do tut. Sądu w dniu rozprawy (wpływ za pośrednictwem poczty w dniu 22 stycznia 2015r.), a zawierającego zarzut naruszenia przez organ art. 200 § 1 O.p. podnieść należy, że nie stanowi to podstawy do uwzględnienia skargi. Art. 200 Ordynacji nakłada na organy, w tym organy odwoławcze, obowiązek wyznaczenia stronie przed wydaniem decyzji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie z akt administracyjnych nie wynika, aby organ II instancji wyznaczył ww. termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pamiętać jednak należy, że nie każde naruszenie art. 200 § 1 O.p. będzie skutkować uwzględnieniem skargi, a jedynie takie, które miało czy mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Nie można z góry założyć, że każde naruszenie tego przepisu może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu naruszenia powołanego przepisu można wręcz wykluczyć, w związku z czym w każdej sprawie sąd indywidualnie ma obowiązek zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło mieć wpływ na jej wynik (por. np. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2012r. I FSK 1310/11 - Lex nr 1219186, wyrok NSA z dnia 31 maja 2011r. II FSK 4/10 – Lex nr 1081389 – dostępne także w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, uchwała NSA (7) z dnia 25 kwietnia 2005r. FPS 6/04 – Lex 150133, ONSAiWSA 2005/4/66). Zdaniem tut. Sądu, w rozpoznawanej sprawie stwierdzone uchybienie nie mogło mieć wpływu na treść kontrolowanej decyzji. Podnieść bowiem należy, że postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007r. zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...]. (doręczonym w dniu 23 sierpnia 2010r.).
Podatnik przez wiele miesięcy – pomimo wezwań ze strony organu (na co wskazano już w poprzednio wydanym wyroku) nie przedłożył dowodów, które podważyłyby ustalenia organu podatkowego co do wartości budowli. W konsekwencji organ oparł się na pierwotnej deklaracji podatnika. Taki stan sprawy został zaakceptowany przez WSA w poprzednio wydanym wyroku. Kwestia wartości budowli była już poprzednio przedmiotem analizy Sądu i została przesądzona. Obecnie wprawdzie strona wskazuje, że jest gotowa współpracować z organem, jednakże poza kwestionowaniem ustaleń organu co do wartości budowli nie wskazuje żadnych konkretnych danych, które pozwoliłyby na przyjęcie, iż wyznaczenie przez SKO 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca od wielu miesięcy, a nawet lat składa wyłącznie gołosłowne twierdzenia co do wartości budowli, stwarzając tylko pozory chęci współpracy z organem podatkowym, jednakże w rzeczywistości nie jest w stanie obalić ustaleń w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W kwestii wartości budowli organ kierował kilka wezwań do podatnika, który uchylał się - przez lata prowadzonych postępowań podatkowych - od udzielenia odpowiedzi. Przedmiotowej zatem sprawy, z uwagi na opisane wyżej zachowanie się podatnika, nie można porównywać z klasycznym przykładem, kiedy to organ uniemożliwia wypowiedzenie się w sprawie, a naruszenie art. 200 § O.p. może mieć wpływ na wynik sprawy. Fax ww. pisma nadany w dniu rozprawy przed tut. Sądem również jest tego dowodem, zawiera tylko ogólniki i nie podaje żadnych konkretnych okoliczności, jest kolejną próbą przedłużenia postępowania podatkowego, a także sądowego (wniosek o odroczenie rozprawy, o którym poniżej).
W zakresie powołania się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2014r. sygn. akt I SA/Bd 92/14 zauważyć należy, że zapadł on na tle innej sytuacji, bowiem już na etapie postępowania przed organami podatkowymi Spółka podała wartość budowli wyliczoną przez nią samodzielnie, a organ uznał ją za nieprawidłową nie podając przyczyn takiej oceny. Reasumując należy stwierdzić, że wprawdzie doszło do naruszenia przez SKO art. 200 § 1 O.p., jednakże w stopniu nie mającym wpływu na wynik sprawy.
W ocenie tut. Sądu, nie zasługiwał także na uwzględnienie wniosek o odroczenie rozprawy. Zgodnie z art. 109 p.p.s.a. rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. W ww. piśmie z dnia 20 stycznia 2015r. (przekazanym faxem w dniu rozprawy) pełnomocnik skarżącej Spółki wnosząc o odroczenie rozprawy powołał się na nagłą niemożność uczestniczenia w rozprawie. W piśmie tym nie podał żadnych konkretnych okoliczności i nie wykazał ich żadnymi dowodami, a które stanowiłyby podstawę do uwzględnienia wniosku.
Mając na uwadze powyższe tut. Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
H. Adamczewska – Wasilewicz T. Liwacz L. Kleczkowski