Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 1.622 zł. Powołane rozstrzygnięcie zawierało prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Z uprawnienia tego skarżąca nie skorzystała, wobec czego przedmiotowa decyzja stała się ostateczna.
Pismem z dnia 7 lipca 2014 r. (nadanym w dniu 8 lipca 2014 r.) skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem przewidzianego w art. 233 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa terminu do jego wniesienia. Natomiast postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. Dyrektor odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Postanowienia doręczono w dniu 8 września 2014 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca nadała w placówce pocztowej w dniu 4 września 2014 r. Jako przedmiot skargi wskazała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że zaskarżona decyzja nigdy nie została wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w B.. Powołane przez skarżącą data i numer ([...] r., Nr [...]) dotyczą pisma przekazującego Dyrektorowi Izby Skarbowej odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu wraz z aktami sprawy, stosownie do art. 227 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.).
W skardze skarżąca zawarła zarzuty przeciwko decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., tożsame z zarzutami odwołania, wniesionego po terminie wraz z wnioskiem o jego przywrócenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów.
Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji.
Na wstępie Sąd wskazuje, że złożona skarga odnosi się do decyzji "Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia w sprawie o sygn. [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku". Zauważyć jednak należy, iż rozstrzygnięcie takie nie zostało wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w B.. Wskazane w złożonej skardze oznaczenie (tj. numer i data) dotyczy pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Nr [...], przekazującego Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. w trybie art. 227 ustawy Ordynacja podatkowa odwołanie od decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B.y z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia oraz aktami sprawy. Jak wynika z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
decyzje administracyjne;
postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
W ocenie Sądu, przedmiotowe pismo Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B., przekazujące Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. akta sprawy, nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego.
Dalej Sąd zauważa, że organ II instancji nie wydał wobec skarżącej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika z dnia [...] r., a jedynie wydał dwa postanowienia z dnia [...] r., w których odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził, że złożone odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Wskazane postanowienia zostały odebrane przez skarżącą w dniu 8 września 2014 r. Natomiast skarga została nadana w dniu 4 września 2014 r., a więc jeszcze przed otrzymaniem przez skarżącą postanowień. Zatem złożenie skargi na wskazane postanowienia byłoby przedwczesne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.