Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z druku PPF oraz dokumentów nadesłanych do sprawy sygn. akt I SA/Bd 929/10 wynika, że G.D. z żoną uzyskują z tytułu świadczenia rentowego i emerytalnego dochód w kwocie 1290 zł. Wnioskujący nie posiada majątku. Nie ponosi też kosztów utrzymania mieszkania, na zakup leków oraz żywności przeznacza miesięcznie 270 zł, reguluje zobowiązania kredytowe w wysokości 381 zł, a nadto, w miarę możliwości pomaga, bezrobotnemu synowi.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Modele postępowań sądowych respektują regułę, według której koszty sądowe ponosi ta strona, której działanie spowodowało ich powstanie (art.199 p.p.s.a.). Odstępstwem od niej jest instytucja pomocy prawnej mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Stanowi ona bowiem realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art.77 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art.6 Konwencji o ochronie praw człowieka oraz podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.).
Stosownie do regulacji art. 245 ustawy p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie zatem z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w tym zakresie następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zważywszy więc, że skarżący regulując zobowiązania kredytowe w kwocie 381 zł i pomagając bezrobotnemu synowi, wydaje miesięcznie 270 na konieczne utrzymanie, a dochód na osobę w jego rodzinie wynosi 645 zł, to stwierdzić należy, iż możliwości płatnicze ubiegającego są ograniczone.
Co więcej, kluczowe znaczenie w tej sprawie ma fakt, że skarżącemu przyznano w identycznych okolicznościach faktycznych i prawnych prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu, a Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 01 marca 2011 r. sygn. akt II FZ 27/11 potwierdził prawidłowość stanowiska wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w rozstrzygnięciu z 23 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bd 929/10. Tak więc, i na gruncie niniejszej sprawy uznać należy, że opłacenie jedynej wymaganej na obecnym etapie postępowania opłaty w kwocie 100 zł spowodowałoby uszczerbek w koniecznym utrzymaniu skarżącego.
Natomiast brak reprezentacji wnioskodawcy przez profesjonalnego pełnomocnika w żaden sposób nie wpływa na dostęp do Sądu pierwszoinstancyjnego, który stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co gwarantuje stronie działającej bez adwokata lub radcy prawnego wszechstronne rozpatrzenie jej sprawy w postępowaniu sądowym. Obowiązek ten ciąży na Sądzie niezależnie od stopnia skomplikowania sprawy. Zatem na tym etapie postępowania strona, działając bez profesjonalnego pełnomocnika, nie jest pozbawiona możliwości ochrony swoich praw.
Końcowo wyjaśnić należałoby, że uprawnienie do przeniesienia ciężarów finansowych procesu na Skarb Państwa podlega prawnie uzasadnionym ograniczeniom. Wydzielona ilość funduszy publicznych dostępna na udzielanie pomocy prawnej sprawia, że koniecznością wymiaru sprawiedliwości jest przyjęcie procedury selekcji, dokonywanej jednakże w sposób pozbawiony arbitralności lub dysproporcjonalności, co miało miejsce w tym postępowaniu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.