Uzasadnienie
W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. wydał A.P. (skarżącemu) decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2007 r. do listopada 2009 r.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem podatnik w dniu 19 sierpnia 2011 r. złożył odwołanie.
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa stwierdził, że odwołanie skarżącego z dnia 17 sierpnia 2011 r. zostało wniesione z uchybieniem przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja organu I instancji jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, została doręczona w dniu 4 sierpnia 2011 r. w trybie zastępczym, zgodnie z art. 149 Ordynacji podatkowej K.K. - pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi. Adres pod którym została doręczona decyzja – G., J.został przez podatnika wskazany w piśmie z dnia 8 czerwca 2010 r., co spełnia wymogi art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej. Doręczenia dokonała za pokwitowaniem poczta.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Termin do wniesienia odwołania upływał więc w dniu 18 sierpnia 2011 r., natomiast odwołanie zostało wniesione przez podatnika w dniu 19 sierpnia 2011 r. (data odnotowana przez urząd oraz podana przez stronę w odwołaniu), a więc 1 dzień po terminie. Dyrektor wyjaśnił, że wraz z odwołaniem podatnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, został on jednak rozpatrzony negatywnie przez organ odwoławczy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i przekazanie go Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. do rozpoznania. W skardze podniesiono zarzuty rażącego naruszenia przepisów proceduralnych poprzez: przyjęcie za skuteczną datę doręczenia decyzji dzień 4 sierpnia 2011r. odbiorcy K. K., mimo, że skarżący uprawdopodobnił, że decyzja ta faktycznie została mu przekazana 13 sierpnia 2011 r. i wówczas się z nią zapoznał i dopiero wtedy ją ocenił i podjął decyzję o zaskarżeniu oraz niedoręczenie ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. pełnomocnikowi - adwokatowi W.K.
W uzasadnieniu skarżący podniósł zarzuty dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Potwierdził, że decyzja organu podatkowego a została przesłana na adres G. J., ponieważ skarżący wskazał temuż organowi poza adresem zamieszkania także ten adres do doręczeń, gdyż tu często przebywał. W dniu 4 sierpnia 2011 r. odbiór decyzji pokwitował K.K., który okazyjnie tam przebywał u swojej matki V. K. i jej przekazał decyzję. Na stałe skarżący jest zameldowany i zamieszkuje w T.przy ul. G.. Skarżący otrzymał decyzję od V. K. przy pierwszym kontakcie po 4 sierpnia 2011 r. t.j. dopiero dnia 13 sierpnia 2011 r.
Skarżący nie kwestionuje tego, że K.K.odebrał decyzję i tego, że zobowiązał się czy to osobiście, czy też przez matkę doręczyć ją stronie, ale wskazuje, że przed 13 sierpnia 2011 r. nie została ona mu doręczona z powodu braku kontaktu tak z K.K., jak i jego matką V.K., bowiem był on nieobecny w G., a przebywał w T. w miejscu faktycznego zamieszkania. W konsekwencji za skuteczną prawnie datę doręczenia decyzji A.P. należy uznać 13 sierpnia 2011 r., ponieważ w tej dacie skarżący zapoznał się z treścią decyzji.
Ponadto w ocenie strony istotną okolicznością potwierdzającą nieprawidłowość doręczenia decyzji adresatowi stanowi fakt, że ustanowił on swoim pełnomocnikiem w tym postępowaniu już na etapie postępowania kontrolnego adwokata W.K., któremu Urząd Skarbowy w T. doręczał wiele pism. W ocenie skarżącego organ mimo, że powinien to decyzji z dnia [...]., dotyczącej ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lata 2007, 2008 i 2009 ww. pełnomocnikowi nie przesłał.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wyjaśnił, że w skardze sformułowano zarzuty dotyczące postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor podał, że ustosunkował się do tych zarzutów w odpowiedzi na skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Należy zaznaczyć, że Sąd zgodnie z przepisem art. 145 § 1 p.p.s.a uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W sytuacji, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 134 § 1 cyt. ustawy Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, to oznacza, że może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w tak zakreślonej kognicji oceniając zaskarżone przez stronę postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej iż nie narusza ono prawa w sposób, który pozwalałby na wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
Przedmiotem sporu jest zasadność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B.stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Jak wynika z akt sprawy decyzję doręczono stronie w trybie zastępczym w oparciu o art. 149 Op. Doręczenie nastąpiło na adres do korespondencji, jaki skarżący podał w dniu 8 czerwca 2009 r. a mianowicie G. J.(k- 70).
Przez cały okres trwania postępowania kontrolnego jak i podatkowego skarżący nie zmienił tego adresu i nie kwestionował jego aktualności. A zatem należało stwierdzić, że korespondencja została należycie doręczona a jej odbiorca K.K. zobowiązał się do przekazania listu adresatowi.
Nastąpiło to według strony dopiero 13 sierpnia 2011 r. i od tej daty zdaniem strony należało liczyć 14 dniowy termin na odwołanie. Ten pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro list został odebrany 4 sierpnia to 14 dniowy termin minął 1 8 sierpnia 2011 r. (art. 223 § 2 pkt 1 Op.) a odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu został złożony 19 sierpnia 2011 r. jeden dzień po terminie.
W tej sytuacji organ był zobowiązany do stwierdzenia uchybienia terminowi co zasadnie uczynił zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Op. Natomiast zarzuty wskazane przez stronę dotyczą odmowy przywrócenia terminu a nie samego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi.
Należy zauważyć, że na organie spoczywał taki obowiązek. Porównaj wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r. jaki zapadł w sprawie I FSK 214/10, gdzie NSA sformułował następującą tezę:
"Błędna jest konstatacja, że wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest zbędne w sytuacji uprzedniego negatywnego rozstrzygnięcia kwestii przywrócenia tego terminu. Organ podatkowy wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Op."
Podobnie NSA w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r. w sprawie II FSK 372/09 z tezą:
"Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. "
Jak wynika z akt sprawy skarżący spóźnił się o jeden dzień ze złożeniem odwołania. To niewielkie opóźnienie należy jednak potraktować jako uchybienie w myśl tezy, jaką postawił NSA w wyroku z dnia 1 października 2009 r. w sprawie I FSK 854/08:
" Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Tym samym organ podatkowy wobec nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu nie tylko jest uprawniony, lecz wręcz obowiązany do wydania postanowienia na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p."
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.
E. Kruppik – Świetlicka T. Liwacz L. Kleczkowski