Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2016 r., powołując się na art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca Spółka wniosła m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik wskazał, że zaskarżona decyzja jest ostateczna i może podlegać egzekucji, a ponieważ opiewa na znaczną kwotę, brak udzielenia ochrony tymczasowej, może narazić spółkę na trudne do odwrócenia straty finansowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że podstawą prawną rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonywania zaskarżonego aktu przez Sąd, w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego jest art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), a nie jak wskazał w skardze profesjonalny pełnomocnik Spółki art. 152 p.p.s.a. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne.
Przede wszystkim należy podnieść, że Spółka nie wskazała żadnej okoliczności stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż powołała się tylko ogólnikowo na ostateczność decyzji i możliwość jej egzekucji. Nie wykazano w jakikolwiek sposób, jaka jest obecnie rzeczywista kondycja finansowa Spółki. Tym samym nie sposób ocenić czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Samo twierdzenie skarżącej o stracie finansowej jest niewystarczające do oceny wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.