Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. dokonał rozliczenia "M. " A. i A. S. Spółce cywilnej (dalej powoływana także jako skarżąca Spółka) podatku VAT za miesiące: październik, listopad, grudzień 2010 r. i styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2011 r. w innych wysokościach niż wynikające z deklaracji podatkowych. Organ zakwestionował prawo Spółki do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych przez: T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., z uwagi, że czynności opisane w ww. fakturach faktycznie nie zostały dokonane.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła między innymi naruszenie art. 21 § 3 i 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U.
z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana jako u.p.t.u.), poprzez niezasadne uznanie, iż Spółka nie miała prawa do pomniejszenia kwoty podatku od towarów i usług należnego o naliczony, podczas gdy w sprawie nie zaszły okoliczności wyłączające taką możliwość oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego wyłącznie w kierunku poszukiwania dowodów na poparcie założonej przez organ tezy o wiedzy skarżącej Spółki o wadliwości wystawianych tej spółce faktur, które nie dawały podstawy do odliczania podatku.
Decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy stwierdził, że w okresie od października 2010 r. do lipca 2011 r. skarżąca Spółka, jako czynny podatnik VAT, prowadziła działalność gospodarczą, której przedmiotem był między innymi zakup i sprzedaż odzieży, obuwia i biżuterii sztucznej. Z prowadzonej przez Spółkę ewidencji zakupu wynika, że zakup części towaru pochodził od: T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wymienione wyżej podmioty nie dysponowały towarem wyszczególnionym na fakturach wystawionych na rzecz skarżącej Spółki, a w konsekwencji wystawione przez nie faktury VAT nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.
Organ zaznaczył, że z pism uzyskanych od innych organów podatkowych na terenie kraju wynika, że ww. kontrahenci skarżącej Spółki nie odprowadzali podatku wykazanego w fakturach VAT wystawionych na rzecz skarżącej Spółki, nie składali od wielu miesięcy deklaracji VAT – 7, brak jest kontaktu z tymi podmiotami. Ponadto ustalono, że podmioty te nie prowadziły działalności gospodarczej w zgłoszonych miejscach, nie wynajmowały lokali w centrum handlowym w W., nie podejmowały korespondencji. W przypadku Spółek T. i E. - na fakturach wykazano fikcyjny (nieistniejący) adres siedzib spółek.
Zdaniem organu, wymienione podmioty nie realizowały sprzedaży towarów na rzecz skarżącej Spółki, dane tych podmiotów wykorzystywane były jedynie do wystawiania "pustych" faktur, które miały na celu stworzyć pozory faktycznych zdarzeń gospodarczych. Twierdzenie to oparto na przedstawionych powyżej ustaleniach, jak również na zeznaniach T. A.- obywatela Wietnamu, który dokładnie opisał proceder wystawiania "pustych" faktur oraz świadomego udziału w nim A. i A. S. W toku przesłuchania w dniu [...] kwietnia 2014 r. T. A. opisał proceder, zgodnie z którym osoby zainteresowane zakupem "pustych" faktur zgłaszały się do niego, podając przy tym jaki towar ma być wpisany na fakturze. Zgodnie z wyjaśnieniami tego świadka na fikcyjnych fakturach widniały firmy: T. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., H. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o. Jak wynika z przedmiotowych zeznań, T. A. dysponował pieczątką firmy H. Sp. z o.o. i sam wystawiał faktury, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych z danymi tego podmiotu.
W pozostałych przypadkach faktury wystawiane były przez inne osoby (opisywane jako "ludzie Q."). Świadek wyjaśnił, że faktury wystawione w imieniu wymienionych wyżej spółek były "fikcyjnymi fakturami", za którymi nie szedł żaden towar - były one wystawione wyłącznie w celu odliczenia podatku VAT. T. Q. opisał również sposób w jaki był wynagradzany za pośrednictwo w wystawianiu faktur, które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Wśród osób, które zwracały się do niego o wystawienie takich faktur świadek wymienił A. S. Świadek dodał, że faktyczna sprzedaż towaru dotyczyła jedynie sytuacji, gdy faktury wystawiane były na firmę B., którą sam prowadził. Przedstawione wyjaśnienia pozostają zbieżne z tymi, jakie T. Q. złożył w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu [...] czerwca 2013 r. W toku przesłuchania, po okazaniu mu faktury wystawionej na rzecz skarżącej Spółki wyjaśnił, że kojarzy firmę A. i A. S. - kupowali oni towar w firmie B.. Dodał też: "Też kupowali faktury fałszywe za które płacili mi 1% od kwoty podatku VAT na fakturze."
Organ nie dał wiary zeznaniom złożonym przez A. S. – wspólniczki skarżącej Spółki. Wskazał, że jej twierdzenia stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami T. Q., który jednoznacznie wskazał skarżącą Spółkę, jako na jeden z podmiotów dokonujących zakupu "pustych" faktur. Dodatkowo, z zeznań A. S. wynika, że zakupy w W. realizowane były najczęściej raz w miesiącu, w przypadkowych punktach, kierując się przy ich wyborze jedynie korzystną ceną. W ocenie tut. organu o przypadkowości doboru kontrahentów nie może być mowy. W okresie od października 2010 r. do lipca 2011 r. w 30 przypadkach doszło do wystawienia faktur przez podmioty, które zgłosiły fikcyjny adres działalności gospodarczej, nie składają deklaracji podatkowych, nie rozliczają podatków, a kontakt z tymi firmami jest niemożliwy. Dodać przy tym należy, że na 25 z 30 zakwestionowanych fakturach widnieją dwa podmioty: T. i E. Organ odwoławczy podkreślił, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach C-80/11 Mahageben kft oraz C-142/11 Peter David stwierdził między innymi o pozbawieniu podatnika prawa do odliczenia podatku między innymi w sytuacji, gdy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym.
Wykładnia przepisów dokonana przez ETS ma charakter wiążący i znajduje zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zdaniem udziałowcy skarżącej Spółki – A. i A. S. wiedzieli, że uczestniczą w oszustwie podatkowym. Zakładając nawet, że A. i A. S. wiedzy tej nie posiadali to uznać należy za uzasadnione twierdzenie, że przy dołożeniu należytej staranności mogli dowiedzieć się, że transakcje, w których uczestniczą miały na celu nadużycie, a ich zachowanie nie spełniało standardów staranności kupieckiej. Wątpliwości Spółki powinien choćby wzbudzić fakt wskazania identycznych adresów siedziby "przypadkowo" wybranych Spółek T. i E. Na fakturach, gdzie wskazano dane tych Spółek, podano adres: ul. [...], W.- adres, który jak ustalono był fikcyjny. Stanowisko TSUE w sprawach dotyczących kwestionowania prawa do odliczenia podatku w związku z udziałem w oszustwie podatkowym znajduje potwierdzenie w orzeczeniu z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie C-33/13.
Trybunał potwierdził dotychczasowe stanowisko, zgodnie z którym jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać istnienie nieprawidłowości lub przestępstwa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego wypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności.
Organ za niezasadne uznał zarzuty odwołania, jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. postępowanie w przedmiotowej sprawie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Podjęto bowiem wszelkie niezbędne działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego.
W wydanym rozstrzygnięciu organ I-szej instancji w sposób prawidłowy określił przesłanki jakimi się kierował przy wydaniu decyzji, ocenił przy tym cały materiał dowodowy, wskazując dowody, którym dał walor wiarygodności oraz odnosząc się do tych dowodów, którym waloru wiarygodności odmówił. W konsekwencji twierdzenia Skarżącej dotyczące przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku poszukiwania dowodów jedynie na poparcie założonej przez organ tezy należy uznać za całkowicie chybione.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła skarżąca Spółka, zarzucając naruszenie:
- – art. 21 § 3 i 3a o.p. w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., poprzez niezasadne uznanie, iż skarżąca Spółka nie miała prawa do pomniejszenia kwoty podatku od towarów i usług należnego o naliczony, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności wyłączające taką możliwość,
- – art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego wyłącznie w kierunku poszukiwania dowodów na poparcie założonej przez organ tezy o wiedzy skarżącej Spółki o wadliwości wystawianych tej spółce faktur, które nie dawały podstawy do odliczania podatku, przez co Organy nie doprowadziły do rzetelnego wyjaśnienia istoty sprawy, w szczególności nie uwzględniły okoliczności korzystnych dla skarżących.
Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu I instancji a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadniczy spór w sprawie dotyczy możliwości odliczenia przez skarżącą Spółkę podatku naliczonego, wynikającego z faktur VAT wystawionych przez: T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., a dokumentujących sprzedaż odzieży, obuwia, torebek i biżuterii sztucznej.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. z tytułu nabycia towarów i usług w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
W świetle art. 86 ust. 1 u.p.t.u. prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, gwarantujące realizację zasady neutralności podatku VAT, realizowane jest w oparciu o faktury dokumentujące transakcje, które muszą być wiarygodne tak od strony formalnej, jak i materialnej. Oznacza to, że muszą odzwierciedlać transakcje zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Od tej zasady u.p.t.u. przewiduje szereg wyjątków, a jeden z nich uregulowany został w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a. Zgodnie z tym przepisem nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.
Niewątpliwie, prawo do odliczenia podatku naliczonego jest fundamentalnym prawem podatnika. Pamiętać przy tym należy, że podatek od towarów i usług w swej konstrukcji obciążać ma konsumpcję. Dlatego też jego ciężarem nie powinni być obciążani podatnicy VAT, z takim jednak zastrzeżeniem, że wykorzystują zakupione towary i usługi do prowadzenia działalności opodatkowanej. W świetle cytowanych regulacji nie ulega zatem wątpliwości, że aby podmiot będący podatnikiem podatku od towarów i usług mógł obniżyć kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu sprzedaży towarów i usług, nabycie towaru (usługi) ujęte w fakturze musi mieć związek z sprzedażą opodatkowaną. Sam fakt posiadania oryginału danego dokumentu nie przesądza o prawdziwości zdarzeń z niego wynikających. Źródłem prawa do odliczenia podatku naliczonego nie jest sama faktura, lecz nabycie towaru lub usługi i wykorzystanie do wykonywania czynności opodatkowanych.
Tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku.
Podkreślenia wymaga, że prawo do odliczenia podatku naliczonego, jakkolwiek o fundamentalnym charakterze dla systemu VAT opartego na neutralności tego podatku, może doznać wyjątku w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa. Wielokrotnie zwracał na to uwagę swoich orzeczeniach Trybunał Sprawiedliwości UE, który akcentował, że dla stwierdzenia nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby transakcje, pomimo iż spełniają formalnie przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach VI Dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę Dyrektywę, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów.
Po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności powinno również wynikać, że zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej. Podmioty nie mogą bowiem powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie. W rzeczywistości zatem nie można poszerzać zakresu uregulowania wspólnotowego tak, aby objąć nim nadużycia podmiotów gospodarczych, to znaczy transakcje, które nie są przeprowadzane w ramach zwykłych transakcji handlowych, lecz wyłącznie w celu nadużycia korzyści przewidzianych w prawie wspólnotowym. Walka z oszustwem, unikaniem opodatkowania i ewentualnymi nadużyciami jest celem uznanym i wspieranym przez VI Dyrektywę. Przesłanki te nie zostają spełnione w przypadku transakcji stanowiących nadużycie i sądy krajowe dokonują oceny ich rzeczywistej treści i znaczenia, wskazując przy tym całkowicie pozorny charakter tych transakcji, jak również powiązania natury prawnej, ekonomicznej i osobowej pomiędzy podmiotami biorącymi udział w schemacie optymalizacji podatkowej (por. wyrok ETS z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie Halifax plc, sygn. C-255/02, dostępny w bazie LEX nr 175869, pkt 68-71 i pkt 81, wyrok ETS z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 oraz z dnia 6 kwietnia 1995 r. w sprawie C-4/94).
W przypadku, gdy dostawa jest realizowana na rzecz podatnika, który nie wiedział lub nie mógł wiedzieć o tym, że dana transakcja była wykorzystana do celów oszustwa, które zostało popełnione przez sprzedawcę, art. 17 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży na mocy przepisu prawa cywilnego, który powoduje bezwzględną nieważność umowy jako sprzecznej z zasadami porządku publicznego z powodu sprzecznej z prawem causa po stronie sprzedawcy, powodował utratę prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego przez tego podatnika.
Natomiast, gdy na podstawie obiektywnych okoliczności zostanie ustalone, że dostawa została zrealizowana na rzecz podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar, uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od wartości dodanej, stwierdzenie niemożności skorzystania z prawa do odliczenia należy do sądu krajowego (wyrok ETS z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. C-439/04 w sprawie Axel Kittel, LEX nr 187186, pkt 52, 59-61).
Z kolei w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. w połączonych sprawach C-80/11 i C-142/11 Trybunał stwierdził, że niezgodna z Dyrektywą Rady/2006/112/WE jest praktyka, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.
Jednocześnie Trybunał wskazał, że jeżeli podmiot gospodarczy podjął wszelkie działania, jakich można od niego w sposób uzasadniony oczekiwać, w celu upewnienia się, że transakcje w których uczestniczy nie wiążą się z przestępstwem, czy to w zakresie podatku VAT czy w innej dziedzinie, może on domniemywać legalność tych transakcji bez ryzyka utraty prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT (teza 54). W ocenie Trybunału, określenie działań, jakich podjęcia w konkretnym przypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanego przypadku. Jeżeli istnieją przesłanki, by podejrzewać nieprawidłowości lub naruszenie prawa, przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności.
Jednakże organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty (tezy 59-61).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że skarżąca Spółka w rozliczeniu za miesiące październik, listopad, grudzień 2010 r. i styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2011 r. uwzględniła podatek naliczony z faktur wystawionych przez T. Sp. z o.o. w W., E. Sp. z o.o. w W., H. Sp. z o.o. w W. i T. Sp. z o.o. w W. Sąd podzielił stanowisko organów, że zgromadzone dowody wskazują, że faktury wystawione przez ww. podmioty nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych.
Organy, w wyniku podjętych działań, ustaliły w sposób bezsporny, że podmioty widniejące na zakwestionowanych fakturach nie ewidencjonowały sprzedaży na rzecz skarżącej Spółki (oraz innych podmiotów) a także nie odprowadzały należnego podatku. Organy ponadto ustaliły, że od wielu lat (T. Sp. z o.o. w W. od lipca 2010 r., E. Sp. z o.o. w W. od stycznia 2010 r., H. Sp. z o.o. w W. od lipca 2010 r., T. Sp. z o.o. w W. od listopada 2009 r.) nie składały deklaracji VAT-7, Spółki T. i H. zostały wkreślone z ewidencji VAT, adresy spółek T. i E. wskazane na wystawionych fakturach VAT nie istnieją, zaś ze wszystkimi ww. spółkami jest niemożliwy kontakt. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika ponadto, że żadna z ww. spółek w okresach rzekomej sprzedaży towarów na rzecz skarżącej Spółki nie wynajmowała lokali w centrum handlowym w W. W świetle powyższych ustaleń, organy były w pełni uprawione do stwierdzenia, że spółki widniejące na zakwestionowanych fakturach VAT nie realizowały sprzedaży towarów na rzecz skarżącej Spółki, zaś dane tych podmiotów były jedynie wykorzystywane od wystawiania tzw. "pustych faktur".
Powyższy proceder znajdował potwierdzenie w zeznaniach i wyjaśnieniach T. Q. - obywatela Wietnamu, który dokładnie opisał proceder wystawiania "pustych" faktur na rzecz różnych podmiotów. Zgodnie z wyjaśnieniami tego świadka na fikcyjnych fakturach widniały firmy: T. Sp. z o.o., E. Sp. z o.o., H. Sp. z o.o., T. Sp. z o.o., zaś faktury były wystawione przez niego osobiście lub też przez wskazane osoby. Co istotne z jego zeznań wynika, że skarżąca Spółka brała świadomy udział w tym procederze, świadek kojarzył A. S., która za wystawienie "fałszywych faktur" płaciła mu 1% kwoty podatku VAT na fakturze.
W ocenie Sądu, organy skarbowe prawidłowo oceniły zeznania i wyjaśnienia powyższego świadka oraz zasadnie odmówiły wiarygodności zeznaniom A. S. Nie można uznać za wiarygodne twierdzeń wspólniczki skarżącej Spółki, jakoby dokonując zakupów w W. kierowała się tylko ceną i dokonywała zakupów w różnych punktach, jeżeli na 25 z 30 zakwestionowanych fakturach widnieją dwie, te same spółki: T. i E., posiadające ten sam adres (jak się okazało nie istniejący) a dodatkowo faktury z obu ww. podmiotów były wystawiane na tym samym wzorze, przy wykorzystaniu tego samego programu komputerowego.
Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustalając stan faktyczny w sprawie, zasadnie oceniły, że wystawione przez cztery spółki z W. i W. faktury VAT nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji.
Ustalone w sprawie okoliczności świadczą dodatkowo, że wspólnicy skarżącej Spółki byli świadomi odnośnie rzeczywistego charakteru procederu, w którym uczestniczyli, dokonując fikcyjnych zakupów w W. pod W. i nawiązując rzekomą współpracę z czterema spółkami. Niewątpliwie wspólniczka skarżącej Spółki nie wykazała należytej staranności kupieckiej. Wynika to z braku z jej strony Skarżącej działań zmierzających do sprawdzenia wiarygodności podmiotów, od których nabywała towary. Z jej zeznań wynika, że dokonywała zakupów w przypadkowych punktach, kierując się wyłącznie ceną, jednakże w żaden sposób nie zweryfikowała kontrahentów, od których nabywa towary. Mimo, iż na wystawianych fakturach VAT jako sprzedawcy widniały spółki handlowe (osoby prawne) wspólniczka skarżącej Spółki nie zweryfikowała ich w KRS-ie, nie wystąpiła do właściwych organów podatkowych o weryfikację numerów podatkowych, czy są czynnymi podatnikami VAT.
Wspólniczka skarżącej Spółki nie zweryfikowała nawet tego, że dwie z ww. Spółek, od których rzekomo nabyła najwięcej towarów (25 z 30 faktur) mają ten sam adres siedziby, co samo przez się, powinno wzbudzić wątpliwości, co do wiarygodności przeprowadzanych transakcji. Z treści skargi wynika, że dopiero na etapie postępowania kontrolnego, skarżąca Spółka podjęła próbę weryfikacji kontrahentów w rejestrze KRS.
Owszem, jak słusznie wskazuje w skardze pełnomocnik skarżącej Spółki, dokonywanie zakupów w W. nie jest zabronione. Nie oznacza to jednak, że takie zakupy są zawsze legalne w świetle obowiązujących przepisów podatkowych. Przedsiębiorca dokonujący zakupów w W. powinien podjąć szczególną ostrożność w doborze kontrahentów, bowiem takie okoliczności jak atrakcyjna cena, czy dokonywanie zakupów od obywateli krajów dalekiego Wschodu mogą sugerować, że nie wszystkie należności podatkowe związane z takimi transakcjami zostały prawidłowo uregulowane. Sama okoliczność, że te same osoby reprezentują i wystawiają faktury VAT w imieniu różnych podmiotów, powinna być dla wspólniczki skarżącej Spółki wystarczającą przesłanką do wzbudzenia wątpliwości, czy nie uczestniczy w oszustwie podatkowym. Z uwagi na powyższe, przyjmując nawet założenie, że wspólnicy skarżącej Spółki nie wiedzieli, że uczestniczą w czynnościach zmierzających do ukrycia oszustwa podatkowego, wydaje się zasadny sąd, że nie dołożyli oni należytej staranności, mimo że obiektywne okoliczności powinny wywołać wątpliwości co do prawidłowości działań kontrahentów.
W tych okolicznościach organy nie naruszyły art. 21 § 3 i 3a o.p. w zw.
z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez cztery spółki z W. i W. oparto na ustaleniach, że wystawione faktury nie odzwierciedlają faktycznej sprzedaży.
Nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym naruszenia art. art. 120, art. 121, art. 180, art. 181 art. i art. 191 o.p. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Trzeba też dodać, że zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Organy wyjaśniły przyjęte rozstrzygnięcie.
W konsekwencji zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.